an.Agata - 2007-04-15 11:58:41

Moi drodzy! Mam dla Was propozycj. Stw鏎zmy w tym temacie zbi鏎 篡wot闚 naszych 鈍i皻ych i b這gos豉wionych patron闚 b康 ludzi, kt鏎zy po prostu zachwycili nas swym 鈍i皻ym 篡ciem.
Ja na pocz徠ek za陰czam tu biografi 鈍. Ojca Pio.


鈍. Ojciec Pio (Francesco Forgione) przyszed na 鈍iat w miasteczku Pietrolcinie, w po逝dniowych W這szech, w miesi帷u rozkwitania kwiat闚, 25 maja 1887 r. By pi徠ym spo鈔鏚 o鄉iorga dzieci Peppy i Grazio Forgione. Jego mama Peppa wyzna豉, 瞠 by niepodobny do innych ch這pc闚: ,,nigdy nie by niegrzeczny, czy 幢e si zachowywa''. Od wieku pi璚iu lat miewa wizje Nieba i by przedmiotem prze郵adowa przez szatana; w widzeniach rozmawia z Panem Jezusem, Jego Matk, oraz ze swoim Anio貫m Str騜em lecz � niestety � te do鈍iadczenia Nieba przeplatane by造 obecno軼i piek豉 i szatana.

W 1903 r., wskutek umartwie i s豉bego zdrowia, bliski by 鄉ierci. Lekarze stwierdzaj帷 wyczerpanie organizmu pewni byli, 瞠 wkr鏒ce umrze. S豉by, lecz silny si陰 ducha, przyj掖 wtedy franciszka雟ki habit Kapucyn闚, rozpoczynaj帷 篡cie zakonne i nowicjat � a wraz z nim intensywne 篡cie nauki, modlitwy, ub鏀twa i pokuty. W 1909 r., na skutek choroby znalaz si zn闚 w Pietrolcinie, przy boku matki. Rozpoczyna si wtedy jeszcze jeden intensywny etap jego niezwyk貫go 篡cia, pe貫n mistycznych cierpie, niewidocznych stygmat闚, i straszliwej walki z szatanami usi逝j帷ymi go zniszczy. ,,Wszystko sta這 si tutaj'' m闚i potem, ca豉 jego przysz這嗆 zosta豉 tu przygotowana. Jedenastego stycznia 1910 r. otrzyma 鈍i璚enia kap豉雟kie w katedrze Benevento. W roku 1916 znajdujemy ksi璠za Pio w ko軼iele w San Giovanni Rotondo, z jego zabytkow i mistyczn kalwari Gargano, w miejscu kt鏎e wkr鏒ce mia這 si sta jego Jerozolim, i gdzie wkr鏒ce zacz掖 by znany w鈔鏚 miejscowej ludno軼i jako ,,鈍i徠obliwy ojczulek''. Tutaj sta si ,,ofiar mi這軼i'', na przeb豉ganie za grzechy, jako odkupie鎍za ofiara i odnowiciel duchowy t逝m闚 kt鏎e licznie 軼i庵a造 aby odda cze嗆 krwawi帷ym ranom na jego d這niach i stopach. Stygmaty otrzyma 20 wrze郾ia 1918 r. gdy modli si przed krzy瞠m umieszczonym na ch鏎ze starego ko軼i馧ka, z r彗 niezwyk貫j postaci podobnej do anio豉. Rany stygmat闚 pozosta造 otwarte i krwawi帷e przez pi耩dziesi徠 lat. By to jeden z powod闚 dla kt鏎ych przez lata 軼i庵ali do San Giovanni Rotondo lekarze, naukowcy, dziennikarze i zwyczajni ludzie, chc帷 zobaczy ,,鈍i徠obliwego braciszka''.

Zwykle budzi si wczesnym rankiem (a w豉軼iwie jeszcze w nocy) aby przygotowa si do Mszy 安i皻ej. Ka盥ego ranka o godzinie 4-tej zawsze setki a czasem nawet tysi帷e wiernych czeka造 ju na otwarcie drzwi ko軼io豉. Po Mszy 安i皻ej wi瘯szo嗆 czasu po鈍i璚a modlitwie i s逝chaniu spowiedzi. Zmar 23 wrze郾ia 1968 roku, po pi耩dziesi璚iu latach od otrzymania stygmat闚, zamykaj帷 upragnion misj swego serca: prawdziwego krzy瘸 i prawdziwego ukrzy穎wania. W li軼ie datowanym 22 pa盥ziernika 1918 r, ojciec Pio tak opowiedzia o swoim do鈍iadczeniu krzy瘸:

,, ...Co mog powiedzie ci o moim ukrzy穎waniu? M鎩 Bo瞠! Co za wstyd i co za upokorzenie odczuwam gdy gdy pr鏏uj opowiedzie komu co uczyni貫 mi, twemu n璠znemu stworzeniu! Sta這 si to rankiem 20-go (wrze郾ia) � by貫m na ch鏎ze, po udprawieniu Mszy 安i皻ej, gdy niespodziewanie ogarn掖 mnie b這gi spok鎩 podobny do mi貫go snu. Wszystkie zmys造 mojej duszy, wewn皻rzne i zewn皻rzne, znajdowa造 si w stanie niewypowiedzianego spokoju. Wewn徠rz mnie i wok馧 panowa豉 g喚boka cisza, przej掖 mnie pok鎩 i potem w mgnieniu oka odczu貫m nagle ca趾owite opuszczenie wraz z kompletnym oderwaniem si od wszystkiego. Gdy to si dzia這 zobaczy貫m tajemnicz posta, podobn do tej kt鏎 ju widzia貫m 5-tego sierpnia, jedyna r騜nica by豉 w tym, 瞠 z Jego r彗, n鏬, i z boku kapa豉 krew. Ten widok przestraszy mnie: tego co czu貫m w tym momencie nie da si opisa. My郵a貫m, 瞠 umr � i umar豚ym � gdyby Pan nie interweniowa i nie podtrzyma mego serca, kt鏎e omal瞠 nie rozsadzi這 mi piersi. Zjawisko znikn窸o a ja zda貫m sobie spraw, 瞠 moje r璚e, stopy, i bok by造 przebite i s帷zy造 krew. Mo瞠sz wyobrazi sobie m瘯 jak odczuwa貫m w闚czas i jak niemal瞠 odczuwam ka盥ego dnia. Rana serca nieprzerwanie krwawi, zw豉szcza od czwartku wiecz鏎 do soboty. M鎩 Bo瞠, umieram z b鏊u, m瘯i i wstydu jaki odczuwam w g喚bi duszy. Boj si, 瞠 wykrwawi si na 鄉ier! Mam nadziej, 瞠 B鏬 s造szy moje j瘯i i odwr鏂i t rzecz ode mnie.''

W ci庵u lat wierni, pielgrzymuj帷 z ka盥ej cz窷ci 鈍iata, przybywali do ksi璠za-stygmatyka aby otrzyma od niego wstawiennictwo u Boga. Przez pi耩dziesi徠 lat w modlitwie, pokorze, i w ofiarnym cierpieniu realizowa pos豉nie mi這軼i. Czyni to w swoich inicjatywach skierowanych w dwu kierunkach: pionowym � ku Bogu � poprzez ustanowienie ,,grup modlitewnych'' i poziomym � ku cierpi帷ej wsp鏊nocie � poprzez budow nowoczesnego szpitala ,,Domu ulgi w cierpieniu''.

We wrze郾iu 1968 r. tysi帷e pielgrzym闚 duchowych dzieci o. Pio zebra這 si  w S. Giovanni Rotondo na IV Mi璠zynarodowj Konferencji Grup Modlitewnych, by obchodzi pi耩dziesi徠 rocznice otrzymania stygmat闚 przez O. Pio. Nikt nie m鏬 przewidzie, 瞠 o 2:30, 23 wrze郾ia 1968 r. ziemskie 篡cia Ojca Pio z Pietrelcina dobieg這 ko鎍a.

http://www.padrepio.catholicwebservices … _index.htm

filip - 2007-04-15 14:21:40

Filip Neri, jeden z grona wielkich reformator闚 XVI wieku, zaliczany do wielkich mistyk闚 chrze軼ija雟twa, przez sw鎩 oryginalny spos鏏 篡cia i w豉軼iwe swojej niezale積ej osobowo軼i zachowanie si, bywa niestety cz瘰to 幢e rozumiany i w fa連zywym 鈍ietle przedstawiany potomnych. Niekt鏎e fakty z jego 篡cia uros造 do legendy na miar "Fioretti" 鈍. Franciszka. Biografowie ze stygmatyka Ducha 鈍. i m篹a pokory i prostoty, cz這wieka florenckiego humoru i rado軼i, uczynili z niego dziwaka, weso趾a, dowcipnisia i ekstrawaganta. Ten mit do dzi pokutuje w umys豉ch tych, kt鏎zy znaj Filipa pobie積ie z kilku jego 瘸rt闚 urz康zonych mieszka鎍om Wiecznego Miasta, albo poznali go z kart md造ch 篡wot闚. Filip, mimo swej popularno軼i zw豉szcza w Rzymie, jest 鈍i皻ym ma這 znanym. Przyczyni這 si do tego mi璠zy innymi i to, 瞠 w swej pokorze uwa瘸j帷 si za s逝g nieu篡tecznego, nie napisa 瘸dnych dzie, jak np. jemu wsp馧cze郾i: 鈍. Ignacy, 鈍. Teresa, czy 鈍. Jan od Krzy瘸, a to co napisa i co mog這by ukaza jego 鈍i皻o嗆, jego szko喚 duchowo軼i i co mog這by by 鈍iadectwem 篡cia, kaza spali przed swoja 鄉ierci.

Ojczyzn Filipa by豉 Florencja, miasto Dantego, Micha豉 Anio豉, Medyceuszy, ale tak瞠 miejsce dzia豉lno軼i s造nnego "proroka z Ferrary" Hieronima Savonaroli. Tam si urodzi 21 lipca 1515 roku. By w ka盥ym calu dzieckiem tego miasta; pogl康y w nim g這szone spos鏏 篡cia g喚boko zapisa造 si w jego osobowo軼i. Niezale積o嗆, szacunek dla ka盥ego cz這wieka, szeroko poj皻e idee demokratyczne, humor, wra磧iwo嗆 na pi瘯no, prostota - to dziedzictwo, jakie otrzyma od tego miasta.

Filip posiada charakterystyczny dla florentczyk闚 urok i dowcip. Ponnelle-Bordet okre郵i go trafnie w這skim s這wem 'festivit '. Oznacza ono 'niezwykle dobry humor, serdeczno嗆 w podej軼iu do bli幡ich, naturalno嗆 w obcowaniu towarzyskim..., postaw, kt鏎a rozci庵a si na wszystko - osoby i rzeczy, zw豉szcza jednak na zmienne koleje losu. Na co dzie jest to wolno嗆 od trosk, ... zdolno嗆 do obracania w 瘸rt tego wszystkiego, z czego nie mo積a wyci庵n望 瘸dnej rado軼i.

Wielki wp造w na jego duchow postaw wywarli w tym czasie florentcy dominikanie z ko軼io豉 鈍. Marka. W豉郾ie tam, w kru瞟ankach klasztoru OO. Domikan闚 m鏬 podziwia tchn帷e g喚bok duchowo軼i, s造nne malowid豉 b這gos豉wionego Fra Angelica; tam pokazano mu te cel Savonaroli i jego Bibli. Po latach, Filip wyzna pewnemu dominikanowi: "W moim 篡ciu wszelkie dobro otrzyma貫m od waszych ojc闚 z San Marco".

W siedemnastym roku 篡cia opuszcza na zawsze swoje rodzinne miasto. Na kr鏒ki czas zatrzymuje si w San Germano (dzi Casino), ma造m miasteczku po這穎nym u st鏕 Monte Casino, gdzie spe軟iaj帷 wol swego bezdzietnego stryja przygotowuje si do zawodu kupca i przej璚ia jego maj徠ku.

Jak toczy這 si jego codzienne 篡cie, nie wiemy dok豉dnie. Jego wcze郾i biografowie informuj wprawdzie, 瞠 w璠rowa cz瘰to do r騜nych ko軼io堯w i samotnych kaplic. Na pewno odwiedza tak瞠 s造nne opactwo benedyktyn闚 na Monte Casino. 安iadectwa historyczne o tym nie s jednak zbyt liczne i pochodz z p騧niejszych czas闚. Caietani tak pisze w 1641 roku: 'Filip Neri, za這篡ciel Kongregacji Oratorium, podwaliny swojej wielkiej doskona這軼i tworzy w San Germano i w Monte Casino. Tam zdobywa ducha 鈍i皻ych cn鏒 i pobo積o軼i, zw豉szcza pod kierownictwem Euzebiusza z Eboli, jednego z najpobo積iejszych mnich闚 na Monte Casino i szlachcica z Neapolu' (Lentini).

Z czasu pobytu u st鏕 Monte Casino wywodzi si z pewno軼i zami這wanie Filipa do liturgii i do Ojc闚 pustyni. Tam nauczy si tak瞠 starej formy 篡cia wsp鏊nego i pozna warto嗆 'stabilitas loci'. Szczeg鏊nie blisk sercu Filipa by豉 dewiza benedyktyn闚: 'Nihil amori Christi praeponere' (Nic nie przek豉da ponad mi這嗆 do Chrystusa).

Dla Filipa by to czas trudnych, 篡ciowych decyzji. Czas gor帷ej modlitwy: "Jak Ty wiesz i chcesz, tak czy ze mn, Panie! Nie chc niczego wi璚ej, jak tylko pe軟i, Panie, 鈍i皻 wol Twoj!". Ostatecznie rezygnuje z kupieckiej kariery, zrzeka si maj徠ku, i jako nieznany i biedny pielgrzym przybywa oko這 1534 roku do Rzymu. Historyk Ko軼io豉, Ludwik von Pastor powiedzia o tej decyzji; "Ten krok jest tak samo heroiczny jak te, kt鏎ych dokonali Benedykt z Nursji i Franciszek z Asy簑, gdy odwr鏂ili si od 鈍iata i jego b造szcz帷ej z逝dy".

W Rzymie Filip pozostanie ju do ko鎍a swego 篡cia, darzy to miasto g喚bok mi這軼i. "Dla Rzymu 篡, pracowa, uczy si i modli, kocha i umiera! Rzym by obecny w jego umy郵e i w sercu, w jego dzie豉ch i planach, nim si radowa i przez niego cierpia. Dla Rzymu by 鈍. Filip cz這wiekiem kultury i mi這軼i,... nauczania i modlitwy".

Wykszta販enie, jakie otrzyma we Florencji, pozwala mu zaj望 si wychowywaniem syn闚 pewnego florentczyka zamieszka貫go w Rzymie. W zamian za to dostaje co do zjedzenia i k徠 do spania. W tym czasie Filip rozpoczyna studia filozoficzne w akademii "Sapienza" i teologiczne u Augustian闚. Wci捫 jednak nie ma jakich konkretnych plan闚 na przysz這嗆.

Ju w okresie studi闚 prowadzi intensywne 篡cie modlitwy. W szczeg鏊ny spos鏏 poci庵a豉 go cisza katakumb. W tamtych czasach znane by造 tylko katakumby 鈍. Sebastiana. Dla Filipa by這 to miejsce spoczynku pierwszych chrze軼ijan, kt鏎zy oczekiwali na zmartwychwstanie. Chodzi tam cz瘰to i sp璠za ca貫 noce na modlitwie. Pewien dominikanin powiedzia p騧niej, 瞠 Filip '篡' tam przez dziesi耩 lat.

Ta modlitwa spontanicznie rozbudza w nim ducha apostolskiego. Jako student odwiedza szpitale, pomaga chorym, potrzebuj帷ym pomocy. Kiedy zdoby zaufanie i przekona najwi瘯szych sceptyk闚, 瞠 dzia豉 bezinteresownie - pr鏏uje leczy tak瞠 dusze tych ludzi, tak cz瘰to okaleczone. Do鈍iadczy, 瞠 idzie mu to dosy 豉two. Jaki charyzmat szybko jedna mu serca. Czu si potrzebny dla n璠zarzy cia豉 i ducha.

Przerywa studia, aby ca造 czas po鈍i璚i chorym i opowiada im o mi這軼i i mi這sierdziu Bo篡m. Szybko znajduje na郵adowc闚. Rozszerza swoje apostolstwo na ulice i place, idzie do warsztat闚 i sk豉d闚 handlowych. Nie zawsze jest ch皻nie s逝chany, cz瘰to staje si przedmiotem drwin. 安i皻y up鏎 i wiara prze豉muj zniech璚enie i gorycz pora磬i. Nale篡 do wsp馧za這篡cieli "Bractwa Tr鎩cy 安i皻ej dla opieki nad pielgrzymami i przytu趾ami dla chorych" (1548), kt鏎e ju w roku 1550, w czasie jubileuszu, zda這 egzamin z odznaczeniem, spiesz帷 z pomoc tysi帷om utrudzonym p徠nikom.

Id帷 za rad, a raczej nakazem swego spowiednika przyjmuje w roku 1551 鈍i璚enia kap豉雟kie. Liczy w闚czas 36 lat. Od tej chwili zakres jego pracy pozostaje ten sam, ale 鈔odki i kompetencje o wiele bogatsze. Rzymianie szybko odkryli w tym pobo積ym i skromnym ksi璠zu, doskona貫go spowiednika i kierownika duchowego.

Praktyka konfesjona逝 przekonuje go o katastrofalnie niskim poziomie wiedzy religijnej penitent闚 i dlatego rozpoczyna poza konfesjona貫m i ambon ich religijne dokszta販anie. Zaczyna od kilku s逝chaczy, kt鏎ych gromadzi w swoim mieszkaniu. Po kilku latach zapocz徠kowane w ten spos鏏 zgromadzenia oratoryjne licz ju kilkana軼ie tysi璚y uczestnik闚.

Oratorium by這 niezwyk造m "zjawiskiem" w 篡ciu religijnym i kulturalnym Rzymu, by這 zarazem niezwykle skuteczn i nowatorsk metod duszpstersk. Oratorium by這 nowym sposobem modlitwy i 篡cia chrze軼ija雟kiego: by這 spotkaniem ludzi, 酥iewem i pie郾i pochwaln i muzyk. Zrodzi這 si z troski Filipa o swych penitent闚, zw豉szcza m這dych, tak podatnych na z貫 wp造wy 鈍iata. W Oratorium Filipa m闚i si prosto, nie z ambony, a w spos鏏 "familiarny". Czyta si i rozwa瘸 Pismo 鈍., 篡woty 鈍i皻ych, pisma o tematyce ascetyczno-duchowej. Systematyczne wyk豉dy z historii Ko軼io豉 prowadzi p騧niejszy wielki historyk i kardyna Cezary Baroniusz. Dla Oratorium ujawniaj swe talenty tw鏎cy pie郾i religijnych, autorzy sztuk testralnych, kompozytorzy, tw鏎cy nawet tej miary, co Palestrina. Czym normalnym w Oratorium sta這 si udzielanie g這su 鈍ieckim. W ten spos鏏 nie byli oni tylko biernymi s逝chaczami, ale mogli poczu si potrzebni w Ko軼iele. To budzi這 w nich zainteresowanie problemami Ko軼io豉 i ducha apostolskiego.

Kto s逝sznie napisa: "Z pie郾iami wychodzono z Oratorium na ulic, i z pytaniem: Co dzisiaj dobrego mamy zdzia豉? Nie wielkiego lub sensacyjnego, lecz dobrego. Szli wi璚 przez Rzym ludzie zachwyceni wielko軼i Boga, m康ro軼i zawart w ewangelii oraz prostot prawd Chrystusowych. By造 to nie pochody triumfalne, w kt鏎ych dostojnicy ko軼ielni i 鈍ieccy zajmowali zwykle pierwsze miejsca, ale pielgrzymki do siedmiu najwa積iejszych rzymskich ko軼io堯w, gdzie uczestnicy stawali w prawdzie i pokorze przed Bogiem. Tak przywracano stolicy chrze軼ija雟twa charakter sakralny, kt鏎emu humani軼i przeciwstawiali t瘰knot za Rom cezar闚".

Nic zatem dziwnego, 瞠 znale幢i si te tacy, kt鏎zy w spotkaniach urz康zanych przez Filipa dopatrywali si niebezpiecze雟twa. Oskar篡li go, 瞠 sprzyja "nowinkom" niebezpiecznym dla wiary, 瞠 tworzy sekt... Dosz這 do tego, 瞠 surowy papie Pawe IV zakaza Filipowi na pewien czas tej dzia豉lno軼i, a nawet na pi皻na軼ie dni odebra mu prawo do spowiadania. Filip zni鏀 t pr鏏 w pokorze. Wszystko si wkr鏒ce szcz窷liwie wyja郾i這. Papie瞠 nadal darzyli go zaufaniem, a nawet przyja幡i, jak Grzegorz XIV (1590-91), czy Klemens VIII (1592-1605).

Kiedy 獞iczenia oratoryjne obj窸y ca造 Rzym, kiedy sta這 si czym modnym chodzi do Oratorium, Filip organizuje grup sta造ch wsp馧pracownik闚; niekt鏎ych z nich przeznacza do kap豉雟twa - to oni stworzyli wsp鏊not 篡cia, kt鏎a p騧niej da豉 pocz徠ek nowemu zgromadzeniu. Przez d逝gi czas Filip wzbrania si przed nadaniem tej wsp鏊nocie kap豉n闚 jakich form spo貫czno軼i zakonnej. Nie w jego stylu by這by przyj璚ie tytu逝 "za這篡ciela". Papie瞠 jednak nalegali, 瞠by ten lu幡y zwi您ek duchownych przekszta販i si wreszcie w zgromadzenie o sta貫j i sci郵e okre郵onej strukturze prawnej. Sta這 si to 15 lipca 1575, za czas闚 p. Grzegorza XIII.

W uznaniu zas逝g, papie Grzegorz XIII chcia obdarzy Filipa godno軼i kardyna豉. Nie przyj掖 jej. Wsp馧cze郾i dostrzegli w tym ge軼ie lekcj prawdziwej wielko軼i, dan ludziom XVI wieku, kuszonym do wywy窺zania si ponad prawdy i prawa Bo瞠.

Ostatnie lata 篡cia Filip przeznaczy na prac w konfesjonale i na rozmowy z przyjaci馧mi. Zmar maj帷 80 lat (26.05.1595), a kard. Baroniusz, jego ucze napisa o nim: "a do 80 roku 篡cia, a do samej 鄉ierci nie 篡 dla siebie, lecz dla dobra drugich, dla dobra swoich Rzymian, a Rzym odp豉ci mu si za to bezgranicznym zaufaniem. starcem ju b璠帷, pozosta nadal Aposto貫m Wiecznego Miasta, a jego apostolstwo rozci庵a這 si na wszystkie kategorie ludzi, pocz患szy od papie瘸 do ostatniego ulicznika". Te s這wa nie maj nic z przesady czy taniego komplementu.

Do dzi, ka盥ego roku, w dniu 26 maja, w rocznic 鄉ierci Filipa, przy drzwiach Chiesa Nuova w Rzymie, ko軼io豉 w kt鏎ym spoczywaja doczesne szcz徠ki 安i皻ego, Prze這穎ny Kongregacji Rzymskiej przyjmuje delegacj zarz康u miasta Rzym, kt鏎a przekazuje ufundowany przez Rzym kielich jako wotum dzi瘯czynne dla swojego drugiego Aposto豉 - 鈍. Filipa.
                

Copyright © 1997-2002 Kongregacja Oratorium 安. Filipa Neri w Tarnowie

Agatek - 2007-04-15 14:31:58

安i皻a Agata jest jedn z najbardziej czczonych w chrze軼ija雟twie 鈍i皻ych, i to ju w czasach staro篡tnych. Urodzi豉 si w 235 r. w Katanii na Sycylii. Nale瘸豉 do rodu arystokratycznego. Po przyj璚iu chrztu ofiarowa豉 ca貫 swoje 篡cie na s逝瘺 Chrystusowi w dziewictwie. Na jej urod zwr鏂i uwag prefekt miasta, kt鏎y rozpocz掖 starania o jej r瘯 lecz bezskutecznie. Odrzucaj帷 o鈍iadczyny 軼i庵n窸a na siebie gniew i nienawi嗆 prefekta, kt鏎y kaza j odda do domu rozpusty. Gdy mimo to pozostawa w dziewictwie poddano j r騜nym wyszukanym torturom cielesnym, takim jak rozszarpanie, obci璚ie piersi. Na koniec wrzucono j na rozpalone w璕le, na kt鏎ych zako鎍zy豉 篡cie 5 lutego 251 r.
Cia這 jej z czci pochowano poza miastem. Gdy po jej 鄉ierci lawa pop造n窸a z Etny wprost na Katani i w pewnym momencie nagle zmieni豉 kierunek omijaj帷 miasto, mieszka鎍y przypisali to jej wstawiennictwu u Boga. Czcili j odt康 jako swoj szczeg鏊n Patronk. Z czasem zacz皻o wzywa jej imienia we wszystkich sprawach zwi您anych z burz i ogniem, p騧niej tak瞠 sta豉 si patronk odlewnik闚 i ludwisarzy (producent闚 dzwon闚) oraz kominiarzy i piel璕niarek. Kobiety modli造 si do 鈍. Agaty podczas b鏊u piersi i przy niekt鏎ych innych chorobach, a tak瞠 podczas karmienia piersi.
W ikonografii przedstawia si j z domem w p這mieniach, wybuchaj帷 Etn, pochodniami i kleszczami, kt鏎ymi j katowano, z piersiami na misie oraz z ko軼i s這niow jako symbol jej czysto軼i i nieugi皻o軼i.
W dzie jej wspomnienia jest zwyczaj po鈍i璚ania pieczywa, wody i soli, kt鏎ych u篡wa si potem jako zabezpieczenia przed 篡wio豉mi – ogniem, sztormem, burz i piorunami.

Z這te my郵i:

"Chleb i s鏊 鈍i皻ej Agaty od ognia strze瞠 chaty."
"Gdzie 鈍i皻a Agata, bezpieczna tam chata."

Patronka piel璕niarek, odlewnik闚, ludwisarzy, kominiarzy

an.Agata - 2007-04-16 16:24:56

名I邛A JADWIGA KR粌OWA (moja patronka, kt鏎 wybra豉m sobie na bierzmowaniu)

By豉 najm這dsz c鏎k (prawnuczk kr鏊a W豉dys豉wa υkietka) kr鏊a W璕ier i Polski Ludwika I Wielkiego i El瘺iety Bo郾iackiej. Urodzi豉 si 18 II 1374 r. w Budzie. W dzieci雟twie zosta豉 przeznaczona na 穎n Wilhelma Habsburga (zar璚zona w 1378 r.), przez pewien czas przebywa豉 na dworze wiede雟kim. Po 鄉ierci najstarszej siostry Katarzyny w 1379 r. powr鏂i豉 na W璕ry, aby tu przygotowywa si do obj璚ia w przysz這軼i tronu w璕ierskiego, kszta販i si, zdobywa wiedz. Dzi瘯i swoim kuzynkom Piast闚nom Annie i Jadwidze pozna豉 j瞛yk polski i nasz kultur. Kr鏊 Ludwik wyznaczy na tron Polski swoja c鏎k Mari zam篹n z Zygmuntem Luksemburskim. Jednak瞠 Maria po 鄉ierci ojca zosta豉 wybrana przez W璕r闚 na tron w璕ierski. W闚czas Polacy za膨dali od El瘺iety Bo郾iackiej, aby do Krakowa przyby豉 jej c鏎ka Jadwiga. Po trudnych pertraktacjach El瘺ieta przyj窸a warunki postawione przez stron polsk i Jadwiga zosta豉 ukoronowana w katedrze wawelskiej przez arcybiskupa gnie幡ie雟kiego Bodzant 15 lub 16 X 1384 r. na kr鏊a Polski. Za rad pan闚 polskich i na ich pro軸 Jadwiga zerwa豉 zar璚zyny z Wilhelmem i zgodzi豉 si wyj嗆 za m捫 za starszego od siebie o 20 lat wielkiego ksi璚ia Litwy Jagie陶. Mo積a powiedzie, 瞠 z這篡豉 swoje 篡cie w ofierze dla Boga i Polski. Jagie陶o przyj掖 chrzest w katedrze wawelskiej 15 II 1386 r., a trzy dni p騧niej mia miejsce 郵ub Jadwigi z nowym kr鏊em Polski. Koronacja W豉dys豉wa Jagie陶y odby豉 si 4 III 1386 r. w katedrze wawelskiej. Jagie陶o postanowi, 瞠 Litwini przyjm wiar katolick.

W lutym 1387 r. rozpocz窸a si chrystianizacja Litwy od mieszka鎍闚 stolicy — Wilna. Jadwiga przysy豉豉 na Litw neofitom bia貫 lniane szaty. Na jej pro軸 i kr鏊a W豉dys豉wa papie Urban VI erygowa 12 III 1388 r. diecezj wile雟k, ko軼i馧 katedralny i na pierwszego biskupa diecezji wyznaczy sufragana gnie幡ie雟kiego Andrzeja Jastrz瑿ca. Chc帷 umocni dzie這 chrystianizacji Litwy kr鏊owa Jadwiga za這篡豉 w Pradze kolegium dla Litwin闚, gdzie mieli si kszta販i kap豉ni narodowo軼i litewskiej. Z my郵 o umocnienie wiary na Litwie zabiega豉 o powstanie wydzia逝 teologicznego w Akademii Krakowskiej, co sta這 si faktem w roku 1397. Razem z m篹em sprowadzi豉 do Krakowa benedyktyn闚 wschodniej regu造 (w przewidywaniu misji na wschodzie), kt鏎zy celebrowali liturgi w j瞛yku s這wia雟kim. Kr鏊owa zabiega豉 te o pok鎩 z Krzy瘸kami. Znana by豉 z g喚bokiej religijno軼i i wielkich dzie mi這sierdzia. Obdarowywa豉 ko軼io造, m.in. katedr wawelsk, fundowa豉 szpitale (czyli domy dla ubogich), wspomaga豉 biednych. Swoje klejnoty przekaza豉 na utrzymanie Akademii Krakowskiej. Pe軟a zas逝g i w opinii 鈍i皻o軼i odesz豉 do Pana 17 VII 1399 r., w kilka dni po 鄉ierci swojej male鎥iej c鏎ki (A. Strzelecka, A. Witkowska, K. Ku幟ak).

Pi瘯ne 鈍iadectwo o kr鏊owej Jadwidze da ks. Jan D逝gosz: „By豉 ona bardzo powabna na twarzy, lecz obyczajami i cnotami powabniejsza; krzewicielka wiary katolickiej na Litwie (...) Ona przez Wielki Post i Adwent poskramia豉 cia這 swoje w這siennic i nadzwyczajnymi umartwieniami. By豉 pe軟a wielkiej szczodrobliwo軼i wobec biednych, wd闚, przybysz闚 i wobec wszelkich n璠zarzy i potrzebuj帷ych. Nie by這 w niej lekkomy郵no軼i, nie by這 gniewu (...) pychy, zazdro軼i lub zawzi皻o軼i. Odznacza豉 si g喚bok pobo積o軼i i niezmiern mi這軼i Boga”. (Liturgia Godzin, t. III, s. 1327).

Z chwil 鄉ierci rozpocz掖 si kult Jadwigi, wierni uciekali si do niej w modlitwach, otrzymywali 豉ski, o czym 鈍iadczy造 liczne wota. Jednak瞠 jej beatyfikacji dokona dopiero papie Jan Pawe II w Krakowie 8 VI 1979 r., zatwierdzaj帷 publiczny kult, jakim cieszy si kr鏊owa Jadwiga „od niepami皻nych czas闚”. Kanonizacja kr鏊owej Jadwigi mia豉 miejsce r闚nie w Krakowie 8 VI 1997 r. Gr鏏 鈍. Jadwigi (jej relikwie) znajduje si w katedrze na Wawelu.

W ikonografii 鈍. Jadwiga najcz窷ciej jest przedstawiana jako m這da kr鏊owa, w koronie z lilii andegawe雟kich na rozpuszczonych w這sach, z insygniami w豉dzy (ber貫m i jab趾iem), cz瘰to tak瞠 z herbami Polski i Litwy (J. Kuczy雟ka).

Liturgiczny obch鏚 ku czci 鈍. Jadwigi Kr鏊owej przypada na dzie 8 czerwca i ma rang wspomnienia obowi您kowego. Uroczysto嗆 ku czci 鈍. Jadwigi Kr鏊owej obchodzi jedna parafia w Bia造mstoku, erygowana pod wezwaniem 安i皻ej w roku 1984 przez bp. Edwarda Kisiela dla podkre郵enia jej wielkich zas逝g dla chrystianizacji Litwy i diecezji wile雟kiej, do kt鏎ej nasza obecna Archidiecezja Bia這stocka nale瘸豉 do 5 VI 1991 r. Podczas Mszy 安i皻ej ku czci 鈍. Jadwigi Kr鏊owej prosimy, aby鄉y za wstawiennictwem naszej Patronki, gorliwej krzewicielki wiary i mi這軼i, stali si aposto豉mi prawdy i dobra, ja郾ieli 鈍i皻 i czynn mi這軼i oraz z tak捫 mi這軼i s逝篡li Bogu w naszych bli幡ich i z bratersk gotowo軼i zaspokajali ich potrzeby.

Niech wi璚 鈍. Jadwiga Kr鏊owa b璠zie nam przyk豉dem bezgranicznej mi這軼i do Boga, zatroskania o losy Ojczyzny i postawy mi這siernej wobec naszych bli幡ich.

an.Marta - 2007-04-16 17:50:28

安i皻a Marta z Betanii

Marta pochodzi豉 z Betanii, miasteczka po這穎nego na wschodnim zboczu G鏎y Oliwnej, w pobli簑 wioski Betfage, odleg貫go od Jerozolimy ok. 3 km drogi. By豉 siostr Marii i ζzarza, kt鏎ych Chrystus darzy sw przyja幡i. Bardzo wiele razy go軼i豉 Go w swoim domu. 安. ㄆkasz opisuje szczeg馧owo jedno ze spotka (π 10, 38-42). Mart wspomina w Ewangelii 鈍. Jan, odnotowuj帷 wskrzeszenie ζzarza. Wyzna豉 ona wtedy wiar w Jezusa jako Mesjasza i Syna Bo瞠go (J 11, 1-45). Ewangelista Jan opisuje tak瞠 wizyt Jezusa u ζzarza na sze嗆 dni przed wieczerz paschaln, gdzie pos逝giwa豉 Marta (J 12, 1-11). W豉郾ie z Betanii Jezus wyruszy triumfalnie na osio趾u do Jerozolimy w Niedziel Palmow (Mk 11, 1). Wreszcie w pobli簑 Betanii Pan Jezus wst徙i z G鏎y Oliwnej do nieba (π 24, 50).

Na Wschodzie cze嗆 鈍. Marty datuje si od wieku V, na Zachodzie - od wieku VIII. Ju w wieku VI istnia豉 w Betanii bazylika na miejscu, gdzie mia sta dom ζzarza i jego si鏀tr. 安. Marta jest patronk gospody domowych, hotelarzy, kucharek, sprz徠aczek i w豉軼icieli zajazd闚. Legenda prowansalska g這si, 瞠 po Wniebowst徙ieniu Jezusa 砰dzi wprowadzili ζzarza, Mari i Mart na statek bez steru i tak pu軼ili ich na Morze 字鏚ziemne. Dzi瘯i Opatrzno軼i wszyscy wyl康owali szcz窷liwie na wybrze簑 Francji, niedaleko Marsylii. ζzarz mia zosta pierwszym biskupem tego miasta, Marta za這篡豉 w pobli簑 瞠雟ki klasztor, a Maria pokutowa豉 w niedalekiej pustelni.

an.Kasia.M - 2007-04-16 21:01:52

安. Katarzyna ze Sieny (1347 - 1380)

By豉 24 dzieckiem Lapy i Jakuba Benincasa, farbiarza ze Sieny. Jako najm這dsza dziewczynka, by豉 rozpieszczan ulubienic ca貫j rodziny. Ju w dzieci雟twie mia豉 wizje Pana Jezusa, kt鏎emu obieca豉, 瞠 b璠zie nale瞠 tylko do Niego.

Z tego powodu w wieku 12 lat popad豉 w ostry konflikt ze swoj matk, kt鏎a chcia豉 wyda j za m捫. Katarzyna kategorycznie odm闚i豉, a gdy nie pomog造 perswazje i b豉gania – obci窸a w這sy. Donia Lapa nie da豉 za wygran: zwolni豉 s逝膨c i obarczy豉 jej obowi您kami najm這dsze, ukochane dziecko. Dzi瘯i temu Katarzyna nauczy豉 si kontemplacji w鈔鏚 zgie趾u wielkiej rodziny i licznych codziennych obowi您k闚. Pisa豉 p騧niej, 瞠 spotyka si z Jezusem w celi swojego serca.

Po trzech latach pr鏏 si這wych jej matka zrozumia豉, 瞠 nie wygra – Katarzyna wst徙i豉 do pokutniczego Trzeciego Zakonu Dominika雟kiego w mie軼ie rodzinnym. Jego cz這nkinie nie 篡造 za klauzur, ale pozostaj帷 w 鈍iecie nosi造 habity iprowadzi造 ascetyczny tryb 篡cia. Z wielk gorliwo軼i m這da sienenka podj窸a wszelkie umartwienia, zalecane przez zakon, w miejskim szpitalu opiekowa豉 si z oddaniem i wielk troskliwo軼i tr璠owatymi, w kt鏎ych widzia豉 samego Chrystusa. Tu dosi璕這 j jedno z najbardziej bolesnych w jej 篡ciu cierpie – zosta豉 oskar穎na o niemoralne prowadzenie. Potwarz ta zabola豉 j tak bardzo, 瞠 b豉ga豉 Jezusa, aby zsy豉j帷 jej najwi瘯sze nawet cierpienia, tego jednego jej oszcz璠zi. Nigdy p騧niej nie by豉 oskar瘸na o niemoralne 篡cie, cho du穎 podr騜owa豉, gromadzili si wok馧 niej teolodzy, arty軼i i uczeni, elity Sieny.

W 1374 roku zosta豉 wezwana przed trybuna inkwizycji we Florencji, kt鏎y zbada jej pisma i nauczanie, gdy zrodzi造 si w徠pliwo軼i, czy kobieta ma prawo poucza papie篡 i kr鏊闚. Jednak proces wykaza jej niewinno嗆 i Katarzyna mog豉 bez przeszk鏚 prowadzi sw dotychczasow misj. Polega豉 ona na pisaniu list闚 do mo積ych tego 鈍iata – do papie篡, kardyna堯w i biskup闚, kr鏊闚 (m.in. W璕ier) i kr鏊owych (tak瞠 do El瘺iety υkietk闚ny), do kondotier闚 i z這tnik闚, ale tak瞠 „do pewnej nierz康nicy z Perugii, na pro軸 jej brata”. Pisa豉 za w imieniu swojego Oblubie鎍a, nawo造wa豉 do pokuty i nawr鏂enia, do s逝chania Boga, a nie ludzi. Czu豉 si do tego upowa積iona, gdy pod koniec karnawa逝 1367 roku, gdy ca豉 Siena wspaniale si bawi豉, a „ma豉 pustelnica” oddawa豉 si pokucie, prze篡豉 mistyczne za郵ubiny z Jezusem Chrystusem, swoim Oblubie鎍em. Odt康 mia豉 鈍iadomo嗆 Jego sta貫j obecno軼i w swym sercu, a na serdecznym palcu pier軼ie, kt鏎y jej ofiarowa na znak za郵ubin.

Nieuczona i niepi鄉ienna c鏎ka farbiarza, kt鏎a dyktowa豉 wykszta販onym zakonnikom swe listy, nawo造wa豉 papie篡, aby powr鏂ili z Awinionu do Rzymu i zako鎍zyli okres gorsz帷ej, trwaj帷ej od 1309 roku niewoli i zale積o軼i od kr鏊闚 francuskich. By豉 w tych listach zdecydowana i gorliwa, perswadowa豉, udziela豉 rad i wskaz闚ek. ”Zauwa篡豉m, Ojczulku m鎩 mi造, 瞠 wilk wynosi z owczarni twe owce, a nie ma nikogo, kto by mu przeszkodzi” – pisa豉 bez ogr鏚ek do Grzegorza XI. Gdy jednak jej gorliwe upomnienia nie odnios造 po膨danego skutku, uda豉 si do Awinionu, aby osobi軼ie spotka si z papie瞠m. Jak zawsze, tak i teraz, c鏎ka farbiarza nie traci豉 pewno軼i – kategorycznie i bardzo pokornie 膨da豉 od g這wy Ko軼io豉, aby uda si tam, gdzie wskazuje sam Chrystus. Gdy Grzegorz XI w 1377 roku ostatecznie zdecydowa si na powr鏒, wsp馧cze郾i, a tak瞠 p騧niejsi historycy i badacze uznali, 瞠 jest to zas逝ga 鈍. Katarzyny.

Po jego 鄉ierci, kt鏎a nast徙i豉 rok po powrocie do Rzymu, kardyna這wie wybrali na jego nast瘼c arcybiskupa Bari, kt鏎y wybra imi Urbana VI, ale jego surowo嗆 zrazi豉 kardyna堯w. Wybrali wi璚 „konkurencyjnego” papie瘸 – Klemensa VII. By to pocz徠ek roz豉mu Ko軼iele zachodnim, trwaj帷ego 39 lat. 安i皻a sienenka nie doczeka豉 powrotu Ko軼io豉 do jedno軼i, jednak robi豉 wszystko, aby utwierdzi autorytet prawowitego nast瘼cy 鈍. Piotra. Nawo造wa豉 do postu i modlitwy w intencji Urbana VI, popiera豉 reformy, kt鏎e wdra瘸. Na jego pro軸 przenios豉 si do Rzymu. Tu, wyczerpana i os豉biona, zmar豉 29 kwietnia 1380 roku. Lud rzymski t逝mnie uczestniczy w jej pogrzebie i – jak pisze b. Rajmund z Kapui, jej spowiednik i pierwszy biograf – wielu uczestnik闚 dozna這 na grobie sienenki cudu uzdrowienia. Relikwie 鈍i皻ej spoczywaj w rzymskim ko軼iele ojc闚 dominikan闚 Santa Maria della Minerva.

Jej spu軼izna zawiera 389 list闚, wybitne dzie這 mistyczne „Dialog, czyli rozmowa z Bogiem”, 26 modlitw.

安. Katarzyna zosta豉 kanonizowana 26 czerwca 1461 roku przez papie瘸 Piusa II. W 1866 roku Pius IX og這si j patronk Rzymu, a Pius XI w 1939 roku patronk W這ch (obok 鈍. Franciszka z Asy簑). 4 pa寮ziernika 1970 roku Pawe VI og這si 鈍. Katarzyn doktorem Ko軼io豉. Wraz ze 鈍. Teres z Avili i 鈍. Teres z Lisieux jest ona jedn z trzech kobiet, kt鏎e s zatwierdzonymi przez Ko軼i馧 mistrzyniami 篡cia chrze軼ija雟kiego.
Jan Pawe II og這si j 1 pa寮ziernika 1999 r. wsp馧patronk Europy.
„Katarzyna, skromna i nieustraszona tercjarka dominika雟ka, przywr鏂i豉 pok鎩 w swej rodzinnej Sienie, we W這szech i w Europie XIV wieku; nie szcz璠zi豉 swych si dla Ko軼io豉, doprowadzaj帷 do powrotu Papie瘸 z Awinionu do Rzymu” – powiedzia przy tej okazji papie.

micialka - 2007-04-17 14:18:01

No to mo瞠 co o mojej patronce  b. Miriam od Jezusa Ukrzy穎wanego

Najch皻niej nazywa豉 siebie sam Male鎥 Nic, a przecie w jej 篡ciu wyj徠kowo wyrazi軼ie ujawnia造 si znaki Bo瞠j obecno軼i. Do dzi siostra Miriam od Jezusa Ukrzy穎wanego, og這szona b這gos豉wion 13 listopada 1983 r. przez papie瘸 Jana Paw豉 II, znana jest pod imieniem Ma貫j Arabki. Pisano o niej: jest c鏎k ziemi patriarch闚, prorok闚, aposto堯w, Jezusa i Matki Przenaj鈍i皻szej.
Co wi璚ej, ona sama stanowi wspania陰 przypowie嗆 – t o kr鏊estwie niebieskim obiecanym maluczkim i pokornym tego 鈍iata...


Dziecko wymodlone w Betlejem

Miriam Baouardy urodzi豉 si w rodzinie arabskich katolik闚, w wiosce Abellin, kt鏎a le篡 w po這wie drogi mi璠zy Hajf i Nazaretem. 5 stycznia 1846 r. urodzi豉 si c鏎eczka, kt鏎a na chrzcie otrzyma豉 imi Miriam. Rok p騧niej na 鈍iat przyszed ch這piec, kt鏎emu nadano imi Boulos (Pawe). Nied逝go p騧niej 鄉ier zabra豉 oboje rodzic闚 – najpierw ojca, a po kilku dniach matk. Zgodnie ze zwyczajem osierocone dzieci zosta造 zabrane przez rodzin. Paw豉 zaadoptowa豉 siostra matki, a Miriam – bogaty stryj, kt鏎y po kilku latach przeni鏀 si z Palestyny do Aleksandrii w Egipcie. Rodze雟two wi璚ej si nie zobaczy這. Tak, jak prawie wszystkie dziewcz皻a w Palestynie, Miriam nigdy nie chodzi豉 do szko造 i nie nauczy豉 si w dzieci雟twie czyta i pisa. Z my郵 o wczesnym jej zam捫p鎩軼iu przygotowywano j do obowi您k闚 gospodyni. Sporo czasu sp璠za豉 na samotnych zabawach. Kiedy us造sza豉 w swoim wn皻rzu g這s: Widzisz, wszystko przemija. Je瞠li jednak oddasz Mi swoje serce, Ja b璠 z tob zawsze. Nigdy nie zapomnia豉 tych s堯w.

Uratowana

Po kilku miesi帷ach upokorze Miriam zapragn窸a nawi您a kontakt ze swym jedynym bratem, przebywaj帷ym w Galilei. Podczas odwiedzin w jego domu Miriam opowiedzia豉 o swym trudnym losie. Gospodarz wyrazi wielkie wsp馧czucie, by oburzony sposobem potraktowania jej przez wuja. Zaproponowa porzucenie chrze軼ija雟twa, przej軼ie na islam. Stanowcza odmowa doprowadzi豉 go do furii – rozw軼ieczony przesta panowa nad sob, przewr鏂i dziewczyn na ziemi i podci掖 jej gard這. Przera瞠ni domownicy w obawie przed konsekwencjami wynie郵i zakrwawione cia這 na pust uliczk. Wydarzy這 si to 7 wrze郾ia 1858 r., w wigili 鈍i皻a Narodzenia Matki Naj鈍i皻szej. Krewni Miriam byli zupe軟ie nie鈍iadomi tragedii. S康zili, 瞠 uciek豉 z domu, gdy nie chcia豉 d逝瞠j znosi z貫go traktowania, i dlatego jej nie szukali.
Wspominaj帷 po latach t dramatyczn sytuacj, Miriam zapewnia豉, 瞠 prze篡豉 prawdziw 鄉ier, a nast瘼nie wizj nieba. Us造sza豉 s康: Twoja ksi璕a jeszcze nie jest zapisana. Gdy znikn窸a wizja, Miriam spostrzeg豉, 瞠 znalaz豉 si w nieznanej grocie, w towarzystwie ubranej w b喚kitn sukni m這dej kobiety, zapewne zakonnicy. Dzi瘯i staraniom opiekunki uda這 si zaszy przeci皻e gard這. Siedemna軼ie lat po tym wydarzeniu znany lekarz z Marsylii, ateista, badaj帷 blizn gard豉 u Miriam, stwierdzi brak kilku pier軼ieni tchawicy. Badania podsumowa wyznaniem: Musi istnie Pan B鏬, gdy nikt na 鈍iecie bez cudu nie m鏬豚y prze篡 po takim zranieniu.

W drodze do klasztoru

Podczas okresu zakonnej pr鏏y Miriam coraz cz窷ciej do鈍iadcza豉 nadprzyrodzonych zjawisk. Na jej ciele pojawia造 si stygmaty; ekstazy wywo造wa造 zainteresowanie, ale i niepok鎩 si鏀tr. Posiada豉 dar bilokacji. Na wyra幡e polecenie prze這穎nej Miriam w duchu pos逝sze雟twa stara豉 si zapanowa nad uniesieniami. Ostatecznie jednak, w dniu g這sowania o przyj璚iu do zgromadzenia, kandydatura Miriam nie zosta豉 przyj皻a.

C鏎ka 鈍i皻ej Teresy

Decyzja zakonnic by豉 dla Miriam pot篹nym ciosem. Wkr鏒ce jednak nadesz這 rozwi您anie. Jedna z si鏀tr 鈍. J霩efa, matka Weronika, postanowi豉 przej嗆 do zakonu kontemplacyjnego. Otrzymawszy pozwolenie na to, by wst徙i do Karmelu w Pau, zaproponowa豉 Miriam podobn drog. W 1867 r. razem zapuka造 do karmelita雟kiej furty. Rozpoczynaj帷 nowicjat, 21-letnia Miriam otrzyma豉 imi zakonne: Siostra Miriam od Jezusa Ukrzy穎wanego. B璠zie ono przypomina o zbawiennym cierpieniu. Nadprzyrodzone dary nasila造 si wbrew pragnieniom nowicjuszki, kt鏎a chcia豉 pozostawa niezauwa穎na. Stara豉 si opiera ekstazom – ich tre軼i zaciera造 si w jej pami璚i, chyba 瞠 prze這穎ne zobowi您ywa造 j do zdania relacji. W czasie niekt鏎ych uniesie zdarza這 si jej m闚i na g這s. Jedna z si鏀tr zapami皻a豉 gor帷e wezwanie: 安iat 酥i, a B鏬 niesko鎍zonej dobroci i godzien wszelkiej chwa造 jest zapomniany przez wszystkich. Patrz, ca豉 natura, niebo i ziemia uwielbiaj Boga, a cz這wiek, kt鏎y pozna wielkie dzie豉 Bo瞠, i winien Go uwielbia, 酥i! Chod幟y, rozbud幟y 鈍iat! Odnawia造 si r闚nie bolesne stygmaty. Gdy mistrzyni nowicjatu nakaza豉 prosi Boga, by 瘸den znak nie pojawia si na zewn徠rz, modlitwa Miriam zosta豉 wys逝chana, widoczne rany si zagoi造. Ju po 鄉ierci siostry Marii lekarze, wydobywaj帷y zgodnie z wol zmar貫j jej serce, by odes豉 je do Pau, znale幢i w sercu inn – ukryt, dawn, niewyt逝maczaln medycznie ran...

Pobyt w Pau by tak瞠 czasem wyj徠kowo ci篹kiej pr鏏y. Obdarzona licznymi charyzmatami siostra Miriam do鈍iadczy豉 i mocy piek豉. Swego czasu przepowiedzia豉 t udr瘯: Jezus zezwoli diab逝, by mnie kusi przez czterdzie軼i dni; b璠 musia豉 wiele wycierpie. Proroctwo si spe軟i這: wbrew woli Miriam jej cia這 zosta這 poddane w豉dzy szatana. Nieustannie kuszona, wprowadzana w sytuacje zagra瘸j帷e jej 篡ciu i zdrowiu, wypowiadaj帷a blu幡ierstwa przedstawia豉 przera瘸j帷y widok. Jedyn pomoc mog造 by egzorcyzmy. Eksperci wyznaczeni przez Ko軼i馧, kt鏎zy ju po 鄉ierci Miriam mieli oceni jej postaw, odrzucili win moraln lub chorob psychiczn; stwierdzili jednog這郾ie: Op皻anie lub silna obsesja ukazuj si jako do鈍iadczenie zes豉ne przez Boga w celu ca趾owitego oczyszczenia duszy, umo磧iwienia jej zgromadzenia wielkich zas逝g za udzia w dziele zbawiania grzesznik闚 i przygotowania tym sposobem duszy na jeszcze 軼i郵ejsze zjednoczenie z sob (o. Garrigou-Lagrange).

W mie軼ie Dawida

Od chwili powrotu do Francji siostra Miriam marzy豉 o za這瞠niu Karmelu w Betlejem. Zapowiada豉 r闚nie, 瞠 w豉郾ie tam dobiegnie ko鎍a jej 篡cie. Z czasem wszcz皻o poszukiwanie fundatora.Uda這 si r闚nie zdoby pozwolenie Stolicy Apostolskiej. Siostra Miriam w towarzystwie kilku innych os鏏 zakonnych i 鈍ieckich wyruszy豉 zatem w d逝g drog. Z Jerozolimy ma豉 karawana uda豉 si pieszo do Betlejem, kieruj帷 si najpierw do groty Narodzenia Pa雟kiego, gdzie przed laty rodzice Miriam wyprosili jej narodziny.
Wewn皻rzny g這s przypomina siostrze Miriam, 瞠 jej pobyt w Betlejem potrwa mniej ni 3 lata. I rzeczywi軼ie, gdy 闚 termin si zbli瘸, zacz窸a podupada na zdrowiu. Pojawi造 si ataki duszno軼i. Nast徙i te przykry wypadek: przewracaj帷 si na placu budowy, siostra upad豉 na skrzyni do kwiat闚 i z豉ma豉 w kilku miejscach lew r瘯. Nie uda這 si powstrzyma gangreny.
Ma豉 Arabka – siostra Miriam od Jezusa Ukrzy穎wanego – zmar豉 w nocy 26 sierpnia 1878. Przylgn窸o do niej imi wypowiedziane przez anio豉: Male鎥a Nic.

Agatek - 2007-04-26 19:18:01

B這gos豉wiona Marianna (moje imi z bierzmowania)
B這gos豉wiona Marianna Biernacka z domu Czoka這, urodzi豉 si w 1888 roku w Lipsku nad Biebrz. Nie zachowa豉 si 瘸dna dokumentacja wskazuj帷a na dzie i miesi帷 urodzenia. Pochodzi豉 prawdopodobnie z rodziny grekokatolickiej. Wychowywa豉 si w rodzinnym miasteczku. Maj帷 20 lat wysz豉 za m捫 za Ludwika Biernackiego. W ma鹵e雟twie zosta這 zrodzonych sze軼ioro dzieci, czworo zmar這 tu po urodzeniu. Pozosta豉 c鏎ka Leokadia i syn Stanis豉w. Marianna i Ludwik Biernaccy utrzymywali rodzin z pracy na 20-hektarowym gospodarstwie. Po 鄉ierci m篹a, Marianna zamieszka豉 tylko z synem, gdy c鏎ka Leokadia wysz豉 za m捫.
Od 11 lipca 1939 roku, po zawarciu zwi您ku sakramentalnego przez syna Stanis豉wa z Ann z domu Szyma鎍zyk闚n, Marianna swoj codzienno嗆 dzieli豉 z m這dym ma鹵e雟twem, wykazuj帷 postaw zatroskania, 篡czliwo軼i i matczynej mi這軼i wobec ma鹵onk闚 i ich potomstwa.
Na pocz徠ku lipca 1943 roku mia造 miejsce masowe aresztowania mieszka鎍闚 Lipska i okolic, b璠帷e odwetem Niemc闚 za zabicie przez partyzant闚 niemieckiego policjanta. Na li軼ie aresztowanych znalaz si Stanis豉w Biernacki i jego 穎na Anna.
Pewnego lipcowego poranka 1943 roku, uzbrojony 穎軟ierz niemiecki wszed do domu Biernackich, nakazuj帷 Annie i Stanis豉wowi opuszczenie mieszkania. Marianna - te軼iowa, bezzw這cznie pad豉 do n鏬 esesmana i b豉ga豉 go o zezwolenie p鎩軼ia na 鄉ier zamiast synowej, wypowiadaj帷 nast瘼uj帷e s這wa: „Jak ona p鎩dzie, jest przecie w ostatnich tygodniach ci捫y, ja p鎩d za ni”. Niemiec zgodzi si na propozycj Marianny, kt鏎a wraz z synem Stanis豉wem i innymi aresztowanymi zosta豉 przewieziona do wi瞛ienia w Grodnie. Prosi豉 by jej przynie嗆 r騜aniec i poduszeczk. Paczuszk wys豉no, ale nie wiadomo czy dotar豉 do adresatki. W wi瞛ieniu Marianna du穎 si modli豉, odmawia豉 r騜aniec, 酥iewa豉 Godzinki, kt鏎e umia豉 na pami耩.
13 lipca 1943 roku Marianna Biernacka zosta豉 rozstrzelana przez Niemc闚 razem z 49 mieszka鎍ami Lipska na fortach za wsi Naumowicze pod Grodnem.
B這gos豉wiona Marianna Biernacka ofiarowa豉 si za drug, blisk sobie osob. Uratowa豉 synow i oczekuj帷e na urodzenie dziecko. Uczyni豉 to z mi這軼i do drugiego cz這wieka. Z ca造m przekonaniem mo積a tu m闚i o jej m璚ze雟kiej 鄉ierci.
Mieszka鎍y Lipska i okolic stwierdzaj, 瞠 Marianna by豉 wzorem zar闚no w 篡ciu rodzinnym, jak i parafialnym. Wyr騜nia豉 si skromno軼i, prostot i cicho軼i serca. Jej heroiczny czyn jest podkre郵any szczeg鏊nie przez miejscow ludno嗆. Wierni por闚nuj ofiar Marianny Biernackiej do m璚ze雟kiej 鄉ierci o. Maksymiliana Kolbego.
Na uwag zas逝guje dzia豉lno嗆 Towarzystwa Przyjaci馧 Lipska, na wniosek kt鏎ego zosta postawiony pomnik obok domu, w kt鏎ym mieszka豉 Marianna do momentu jej aresztowania. Na granitowym pomniku, wystawionym w 1983 roku, zosta造 wypisane nast瘼uj帷e s這wa: „W ho責zie zamordowanej 13 VII 1943 r. przez hitlerowskich oprawc闚, mieszka鎍y Lipska Marii Biernackiej, kt鏎a odda豉 swoje 篡cie za innych”.
W zwi您ku z 50 rocznic wybuchu II wojny 鈍iatowej, na wniosek Towarzystwa, dnia 16 lipca 1989 roku w ko軼iele parafialnym w Lipsku zosta豉 wmurowana r闚nie tablica pami徠kowa z nazwiskami pomordowanych w Naumowiczach mieszka鎍闚 Lipska, w鈔鏚 kt鏎ych znajduje si nazwisko b這gos豉wionej Marianny Biernackiej i jej syna Stanis豉wa.
Mariann Biernack zosta豉 zaliczona do 108 polskich m璚zennik闚 z czas闚 II wojny 鈍iatowej, kt鏎ych beatyfikowa papie Jan Pawe II w Warszawie 13 czerwca 1999 roku.

an.Agata - 2007-05-06 12:19:25

安i皻a Helena Cesarzowa


(moja patronka ze chrztu 鈍i皻ego)



       W ca造m chrze軼ija雟kim 鈍iecie znane jest imi 鈍. Heleny, matki cesarza Konstantyna Wielkiego, kt鏎ej wspomnienie w kalendarzu liturgicznym przypada 18 sierpnia.
        Helena to imi greckie, utworzone od s這wa hele - blask, jasno嗆, lub helane - pochodnia.
W Polsce imi to pojawi這 si w XIII wieku, kiedy ksi捫 kalisko-gnie幡ie雟ki Boles豉w poj掖 za 穎n Helen, ksi篹niczk w璕iersk (1256 r.). Od imienia tego powsta造 r騜ne zdrobnienia, jak cho熲y Hal磬a, Ale鎥a, Elenka, Halenka - i przekszta販enia: Halena, Halina, Halszka, Lena, Ilona.
        Wed逝g dawnych 篡ciorys闚, 鈍. Helena urodzi豉 si w Drepanum w Bitynii (Ma豉 Azja), czego potwierdzeniem mo瞠 by przemianowanie przez Konstantyna tej miejscowo軼i na Helenopolis. Inni historycy s zdania, 瞠 安i皻a przysz豉 na 鈍iat w Naissus w dzisiejszej Serbii, gdy tam w豉郾ie urodzi si Konstantyn I Wielki.
        安. Helena wywodzi豉 si z ludu. By豉 w豉軼icielk ober篡 w czasie, gdy zarz康c owej prowincji by Konstancjusz Chlorus. Zakocha si on w Helenie i poj掖 j za 穎n. Z tego zwi您ku, mi璠zy rokiem 271 a 284, urodzi si syn Konstantyn.
        W 293 roku Konstancjusz Chlorus zosta wyniesiony do godno軼i cesarskiej i w闚czas ze wzgl璠闚 politycznych odsun掖 od siebie Helen, a poj掖 za 穎n Teodor, pasierbic cesarza Maksymiana. Dla Heleny i jej syna nadesz造 bolesne dni. Przebywali na dworze cesarskim w Trewirze, w opuszczeniu, ledwie tolerowani.
        W roku 306 umar cesarz Konstancjusz, a wojsko wybra這 na jego nast瘼c Konstantyna. Cesarz natychmiast wezwa do siebie matk. Dzieli z ni rz康y przez 20 lat i obsypywa j zaszczytami. Z czasem otrzyma豉 prawo u篡wania tytu堯w: Flavia Julia Augusta, a na jej cze嗆 bito monety.
Cesarz Konstantyn, aby przej望 ca陰 w豉dz w imperium, musia pokona cesarza Maksencjusza wsp馧rz康z帷ego zachodnimi prowincjami. Do wa積ej bitwy o Rzym dosz這 28 pa寮ziernika 312 roku na mo軼ie Mulwi雟kim, gdzie zgin掖 Maksencjusz, a jego wojsko ponios這 ca趾owit kl瘰k. Sta這 si to dzi瘯i wsparciu chrze軼ijan, kt鏎zy opowiedzieli si po stronie Konstantyna. Po tym zwyci瘰twie, Konstantyn przeni鏀 si do Rzymu.
        W roku 313 og這si w Mediolanie edykt tolerancyjny, dzi瘯i kt鏎emu chrze軼ijanie otrzymali ca趾owit swobod kultu, a tak瞠 prawo piastowania urz璠闚 pa雟twowych.
        Nie jest znana data przyj璚ia chrztu przez Helen - niekt鏎zy podaj rok 315. Po przyj璚iu wiary chrze軼ija雟kiej, Helena uzyska豉 wi瘯szy wp造w na decyzje syna w r騜nych sprawach o znaczeniu pa雟twowym. Cesarz zakaza kary 鄉ierci na krzy簑, kap豉n闚 zwolni od podatk闚 i od s逝瘺y wojskowej, wprowadzi dekret o 鈍i璚eniu niedzieli jako dnia wolnego od pracy dla chrze軼ijan, w duchu ko軼ielnym unormowa prawo ma鹵e雟kie i zakaza pozostawania w konkubinacie.
W 326 roku uda豉 si 鈍. Helena z pielgrzymk do Ziemi 安i皻ej. Czerpi帷 ze skarbca cesarskiego, ufundowa豉 wspania貫 bazyliki: Narodzenia Pa雟kiego w Betlejem, Grobu Chrystusowego w Jerozolimie i Wniebowst徙ienia na G鏎ze Oliwnej. Wstrz捷ni皻a profanacj, jakiej na Kalwarii dokona cesarz Hadrian, umieszczaj帷 na miejscu odkupienia rodzaju ludzkiego o速arz i pos庵 Jowisza, nakaza豉 miejsce oczy軼i i wystawi豉 wspania陰 bazylik. W闚czas to, podczas prac porz康kowych, odnaleziono zakopane w ziemi trzy krzy瞠: Chrystusa i 這tr闚. Wzmianki o tym odkryciu zawarte s w pismach 鈍. Ambro瞠go, 鈍. Jana Chryzostoma, 鈍. Paulina z Noli i innych.
        Ze starodawnego podania dowiadujemy si, 瞠 nie wiedziano, kt鏎y z odnalezionych krzy篡 jest tym, na kt鏎ym umar Jezus. 砰豉 w tym czasie w Jerozolimie nieuleczalnie chora niewiasta, do kt鏎ej uda si biskup Makary w towarzystwie matki cesarza i grona os鏏. Przyniesiono te krzy瞠, kt鏎ymi kolejno dotykano chorej. Dotkni皻a z kolei trzecim krzy瞠m zosta豉 cudownie uleczona i opu軼i豉 堯磬o. W闚czas stwierdzono, 瞠 na tym w豉郾ie Krzy簑 umar Chrystus. Wed逝g tradycji, 鈍. Helena przewioz豉 drzewo Krzy瘸 安i皻ego do Rzymu i umie軼i豉 go w bazylice Grobu Jerozolimskiego, kt鏎a zosta豉 wybudowana w pobli簑 jej pa豉cu ze 鈔odk闚 pochodz帷ych z jej fundacji.
        Zas造n窸a tak瞠 z hojno軼i dla ubogich. Szczodrze udziela豉 ja軛u積y, uwalnia豉 wi篥ni闚, troszczy豉 si o powr鏒 skazanych na banicj. Wp造n窸a na syna, by wyda osobne ustawy, gwarantuj帷e opiek ze strony pa雟twa nad wdowami, sierotami, porzuconymi dzie熤i, je鎍ami i niewolnikami.
        Zmar豉 oko這 328 roku w Nikodemii. Cia這 jej przewieziono do Rzymu, gdzie pochowano je w mauzoleum przy via Lavicana, kt鏎e wybudowa dla niej Konstantyn. Jej porfirowy sarkofag, kt鏎y zachowa si z tego mauzoleum, znajduje si obecnie w Muzeum Watyka雟kim. Relikwie 安i皻ej czczone s w Rzymie (Ara Coeli), Pary簑 (St-Leu) i w opactwie S. Hautvillers (Altumvillare), diecezja Reims.

AngelikaM - 2007-05-06 13:05:46

安i皻a Ma貪orzata - m璚zennica, 鈍i皻a Ko軼io豉 katolickiego. 砰豉 na prze這mie III i IV w. w Antiochii Pizydyjskiej, jedna z Czternastu 安i皻ych Wspomo篡cieli.

Wed逝g zachowanego podania 鈍. Ma貪orzata by豉 c鏎k poga雟kiego kap豉na, lecz zosta豉 nawr鏂ona na chrze軼ija雟two przez swoj opiekunk, kt鏎a zajmowa豉 si ni po 鄉ierci matki. Za czas闚 panowania cesarza Dioklecjana mia造 miejsce prze郵adowania chrze軼ijan. W tym w豉郾ie czasie zakocha si w niej rzymski namiestnik, kt鏎ego 鈍. Ma貪orzata nie chcia豉 po郵ubi, odpowiadaj帷, 瞠 jej serce nale篡 do Chrystusa. By豉 w zwi您ku z tym torturowana, wi瞛iona, a w ko鎍u 軼i皻a oko這 roku 303-305.

W 鈔edniowieczu jej kult jako 鈍i皻ej by bardzo rozpowszechniony. Przyj掖 si wizerunek 鈍. Ma貪orzaty poskramiaj帷ej smoka, zgodnie z przekazem, kt鏎y g這si, 瞠 gdy by豉 wi瞛iona, ukaza si jej szatan w postaci smoka piekielnego. 安. Ma貪orzata mia豉 przep璠zi go znakiem krzy瘸. Na obrazach przedstawiana jest jej posta stoj帷a na smoku i godz帷a w jego paszcz wyd逝穎nym krzy瞠m. Rzadziej spotyka si wizerunek ze 鈍. Ma貪orzat powstrzymuj帷 smoka lejcami. Mimo 瞠 nie nale瘸豉 do kr鏊ewskiego rodu, jest cz瘰to przedstawiana w koronie na g這wie, co ma podkre郵i jej szlacheckie pochodzenie. Cz瘰to te trzyma w d這ni ga陰zk palmow jako symbol m璚ze雟twa.

安. Ma貪orzata jest patronk wielu ko軼io堯w w Polsce (m.in. bazyliki kolegiackiej w Nowym S帷zu, ko軼io豉 parafialnego pod wezwaniem 鈍. Ma貪orzaty w υmiankach, ko軼io豉 parafialnego w Parkowie). Jej posta wyst瘼uje w herbach wielu miejscowo軼i, mi璠zy innymi w herbie Nowego S帷za, gminy G鏎a 安i皻ej Ma貪orzaty, gminy Tuchola

Agatek - 2007-05-08 15:52:09

鈍i皻a Patrycja z Neapolu( patronka mojej siostry:) )


安i皻a Patrycja 篡豉 w VII wieku w Konstantynopolu. Wiadomo軼i na temat jej 篡cia nie s pewne. To, co przekaza豉 nam tradycja chrze軼ija雟ka zawiera jakie ziarno prawdy historycznej. Pochodzi豉 z ksi捫璚ego rodu spokrewnionego z rodzin cesarsk, dlatego przebywa豉 na dworze cesarza. Gdy osi庵n窸a wiek zam捫p鎩軼ia, 闚czesnym zwyczajem, zamierzano j wyda za m捫 za upatrzonego cz這wieka. Ona jednak mia豉 inne plany 篡ciowe i podporz康kowane mi這軼i Chrystusa. Ca造m sercem nale瘸豉 ju do Boskiego Oblubie鎍a. Id帷 za g這sem serca, potajemnie opu軼i豉 Konstantynopol, by unikn望 przykro軼i zwi您anych ze zmuszaniem jej do zam捫p鎩軼ia, kt鏎ym si nie interesowa豉. Uda豉 si do Rzymu, stolicy chrze軼ija雟twa. Tam przez obrz璠 konsekracji dziewic ca趾owicie po鈍i璚i豉 si Jezusowi. W strony rodzinne uda豉 si raz tylko po to, aby sprzeda wszystko, co by這 jej w豉sno軼i i rozda ubogim. Odby豉 te pielgrzymk do Jerozolimy. Bardzo bowiem pragn窸a zobaczy miejsca zwi您ane z osob Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, gdzie dokona這 si dzie這 odkupienia. Podczas drogi powrotnej do Italii, zmar豉 do嗆 niespodziewanie dnia 25 sierpnia 660 r., niedaleko Neapolu. Jej cia這 z這穎no w pobliskim klasztorze bazylian闚. Gdy p騧niej klasztor obj窸y zakonnice, nazwa造 go klasztorem 鈍i皻ej Patrycji. W 1625 r. zosta豉 og這szona patronk Neapolu.

AngelikaM - 2007-05-08 20:11:53

鈍. Faustyna KowalskaHelena Kowalska (ur. 25 sierpnia 1905 w G這gowcu ko這 υdzi - zm. 5 pa寮ziernika 1938 w Krakowie).

Znana jako 鈍i皻a siostra Maria Faustyna Kowalska, zakonnica ze Zgromadzenia Si鏀tr Matki Bo瞠j Mi這sierdzia w Ko軼iele katolickim, mistyczka, znana przede wszystkim jako aposto趾a kultu Mi這sierdzia Bo瞠go i autorka Dzienniczka.

Biografia 
Urodzi豉 si 25 sierpnia 1905 jako trzecie z dziesi璚iorga dzieci Marianny i Stanis豉wa Kowalskich, rolnik闚 ze wsi G這gowiec. W dwa dni p騧niej zosta豉 ochrzczona w parafii 安. Kazimierza w 安inicach Warckich. W 1912 Helena po raz pierwszy poczu豉 powo豉nie do 篡cia zakonnego.

Nie sko鎍zy豉 nawet trzech klas szko造 powszechnej. W 1921 rozpocz窸a prac u zamo積ych rodzin w Aleksandrowie 鏚zkim, υdzi i Ostr闚ku. Po roku pracy Helena ujawni豉 swoim rodzicom zamiar wst徙ienia do klasztoru. Spotka豉 si kilkakrotnie ze stanowcz odmow. Helena stara豉 si by pos逝szna woli rodzic闚, jednak w lipcu 1924 opu軼i豉 dom rodzinny i uda豉 si do Warszawy, by tam wst徙i do jakiego klasztoru. Na miejscu d逝go szuka豉 zgromadzenia, kt鏎e mog這by j przyj望. W ko鎍u matka Michaela Moraczewska - prze這穎na warszawskiego domu Zgromadzenia Matki Bo瞠j Mi這sierdzia - wyrazi豉 zgod, polecaj帷 jednak, aby 鈍. Faustyna pracowa豉 jeszcze przez rok i zarobi豉 pieni康ze na skromne wiano. 1 sierpnia 1925 Helena rozpocz窸a postulat w Zgromadzeniu Matki Bo瞠j Mi這sierdzia. Jeszcze w tym samym miesi帷u chcia豉 opu軼i to Zgromadzenie, gdy wydawa這 jej si, 瞠 ma tam zbyt ma這 czasu na modlitw. Pozosta豉 jednak i przez trzyna軼ie lat pe軟i豉 obowi您ki: kucharki, ogrodniczki i furtianki.

Najd逝瞠j by豉 w P這cku, poza tym przebywa豉 w Wilnie i Krakowie. Przyj窸a zakonne imi Maria Faustyna (wszystkie siostry tego zgromadzenia nosz pierwsze imi Maria, dlatego podaje si najcz窷ciej tylko drugie imi), i odt康 znana by豉 jako siostra Faustyna.


鈍. Faustyna - obraz w o速arzu bazyliki w Sanktuarium Bo瞠go Mi這sierdziaBogactwo 篡cia wewn皻rznego i niezwyk這嗆 jej do鈍iadcze duchowych stanowi豉 powa積y problem dla jej spowiednik闚. Na polecenie jednego z nich, ks. Micha豉 Sopo熥i 鈍. Faustyna zacz窸a prowadzi szczeg馧owy zapis swoich prze篡, znany potem jako Dzienniczek. Opisywa豉 w nim stany mistyczne, jakich doznawa豉, a przede wszystkim liczne wizje i objawienia. Dotyczy造 one mi璠zy innymi namalowania obrazu Jezu ufam Tobie (do kt鏎ego Pan Jezus mia da szczeg馧owe wskaz闚ki), modlitw Koronki do Mi這sierdzia Bo瞠go i nowenny do Mi這sierdzia Bo瞠go, ustanowienia 鈍i皻a Mi這sierdzia Bo瞠go (w pierwsz niedziel po Wielkanocy) i obietnic z nimi zwi您anych oraz powo豉nia do 篡cia nowego zgromadzenia kontemplacyjnego maj帷ego wyprasza mi這sierdzie dla 鈍iata.

2 stycznia 1934 odwiedzi豉 po raz pierwszy malarza Eugeniusza Kazimirowskiego, kt鏎y namalowa obraz Mi這sierdzia Bo瞠go wed逝g jej wskaz闚ek. Obraz zosta uko鎍zony w kwietniu 1934, obecnie znajduje si w ko軼iele Tr鎩cy 安i皻ej w Wilnie. 8 stycznia 1936 Faustyna z這篡豉 wizyt metropolicie wile雟kiemu w sprawie za這瞠nia nowego zgromadzenia, kt鏎e mia這 po鈍i璚i si wy陰cznie modlitwie za zamkni皻ymi murami, g堯wnie w intencji grzesznik闚, wypraszania Mi這sierdzia Bo瞠go dla 鈍iata. Ostatecznie zgromadzenie to pod nazw Zgromadzenie Si鏀tr Jezusa Mi這siernego za這篡 ks. Micha Sopo熥o

17 marca 1936 Faustyna zosta豉 przeniesiona z Wilna do Domu Zgromadzenia w Walendowie.

Siostra Faustyna mia豉 s豉be zdrowie, tote du穎 pracuj帷 fizycznie cz瘰to chorowa豉. Zwyk貫 przezi瑿ienie w lipcu 1934 trwa這 miesi帷. Mimo dobrej woli i stara prze這穎nych i lekarzy (we wrze郾iu 1936 wysy豉li Faustyn na badania lekarskie w Pr康niku, w grudniu do szpitala) zdrowie poprawia這 si na kr鏒ko, Faustyna cz瘰to musia豉 le瞠 w 堯磬u. Cierpia豉 przez lata na gru幢ic, pocz徠kowo nie rozpoznan.

5 pa寮ziernika 1938 o godzinie 22:45 umar豉, do ostatniej chwili zachowa豉 鈍iadomo嗆.

Pochowano j w ζgiewnikach (obecnie dzielnica Krakowa) 7 pa寮ziernika 1938 - w uroczysto嗆 Matki Bo瞠j R騜a鎍owej (by to r闚nie pierwszy pi徠ek miesi帷a). Przy klasztorze w ζgiewnikach, gdzie znajduje si gr鏏 鈍i皻ej (zob. te relikwie) znajduje si obecnie Sanktuarium Bo瞠go Mi這sierdzia.

micialka - 2007-05-21 17:03:13

Mo瞠 teraz troch o 鈍i皻ej z dosy kontrowersyjnym imieniem. My郵, 瞠 wielu z Was chcia這by mie tak na trzecie imi :P

鈍. Doda z Reims
zakonnica, wspomnienie obchodzimy 24 kwietnia

安i皻a Doda 篡豉 w drugiej po這wie VII wieku. By豉 drug prze這穎n klasztoru za這穎nego przez 鈍. Balderyka z Montfaucon dla jego siostry Bony, kt鏎ej siostrzenic by豉 Doda. Nic ponadto o jednej i drugiej w豉軼iwie nie wiemy. Ich 篡ciorysy, napisane wkr鏒ce po 鄉ierci, zagin窸y. Razem wychowane w Reims, razem te od najdawniejszych czas闚 wspominane s w liturgii pod dniem 24 kwietnia.

an.Agata - 2007-06-10 13:17:18

安i皻y Antoni Padewski

Przybysz z "kra鎍a 鈍iata"
Angielski pisarz katolicki, Bruce Marschall, w swojej ksi捫ce "Czerwony kapelusz", opisuje dzia豉lno嗆 duszpastersk pewnego katolickiego ksi璠za w鈔鏚 wzi皻ych do niewoli brytyjskiej 穎軟ierzy w這skich, w czasie II wojny 鈍iatowej. Przygotowuj帷 ich do bierzmowania, ksi康z stwierdzi zastraszaj帷o niski poziom wiedzy religijnej w鈔鏚 W這ch闚. Aby jednak umo磧iwi im uzyskanie tego sakramentu, zadawa pytania 豉twe, a wr璚z podstawowe. Jeden z 穎軟ierzy zapytany o trzy osoby Tr鎩cy 安i皻ej, wyrecytowa jednym tchem: "B鏬 Ojciec, Syn Bo篡 i 安i皻y Antoni Padewski".

Antoni Padewski, niezwykle popularny we W這szech, by Portugalczykiem. Pochodzi z Lizbony, kt鏎a dla W這ch闚 w XII wieku by豉 samym kra鎍em 鈍iata. Urodzi si w 1195r. w rodzinie Buglionich. Na chrzcie 鈍i皻ym otrzyma imi Ferdynand.  W wieku 15 lat wst徙i do zakonu kanonik闚 regularnych 鈍. Augustyna w rodzinnym mie軼ie. Po dw鏂h latach przeni鏀 si do Coimbry, gdzie sp璠zi 8 lat. Zdoby w闚czas solidne wykszta販enie teologiczne.
W 1220 r. do Portugalii sprowadzono  relikwie pi璚iu franciszkan闚 zamordowanych przez muzu軛an闚 w Maroku. Ferdynand Buglioni przej皻y ich losem  zdecydowa si p鎩嗆 w ich 郵ady wst瘼uj帷 do franciszkan闚.

"Id, id, poniewa b璠ziesz 鈍i皻ym", wo豉 z gorycz jeden z dotychczasowych wp馧braci, gdy Ferdynand Buglioni opuszcza zakon kanonik闚 regularnych ju jako franciszkanin. Wst瘼uj帷 do nowego zakonu przyj掖 imi Antoniego.
Pe貫n marze o m璚ze雟kiej 鄉ierci, wyruszy do Afryki. Jednak choroba zmusi豉 go do powrotu. Wioz帷y go statek burza znios豉 ku wybrze穎m Sycylii. Stamt康 uda si do Asy簑, gdzie  zebra豉 si w豉郾ie kapitu豉 generalna franciszkan闚. Nikt go w闚czas nie zna i wsp馧bracia nie zdawali sobie sprawy z jego wykszta販enia i licznych umiej皻no軼i. Zosta wys豉ny do Monte Paolo ko這 Forli gdzie 篡 jak pustelnik, a do swych wsp馧braci do陰cza tylko podczas posi趾闚.

Wiedza i znajomo嗆 Pisma 安i皻ego, jakie posiada, ujawni造 si zupe軟ie przypadkowo w Forli, gdzie poproszono go o wyg這szenie nauki. W闚czas bracia, kt鏎zy dot康 widzieli go najcz窷ciej w kuchni przy zmywaniu naczy, odkryli w nim utalentowanego m闚c. Zosta skierowany do pracy duszpasterskiej.
We W這szech, a tak瞠 we Francji szerzy豉 si w闚czas  herezja katar闚. Franciszkanie podj瘭i wielk akcj duszpastersk staraj帷 si zwalcza ich nauk by  ustrzec wiernych od b喚d闚. Antoni g這si kazania w Rimini, Mediolanie i w po逝dniowej Francji. Dobra znajomo嗆 j瞛yk闚, jasne t逝maczenie tekst闚 Pisma 鈍i皻ego i zr璚zne odpieranie argument闚 przeciwnik闚, zdobywa這 mu coraz wi璚ej uznania. Wyk豉da on tak瞠 teologi w  zakonie franciszkan闚, wprowadzaj帷  do nauczania  system teologiczny 鈍. Augustyna. Od 1227 do 1230 r. by prowincja貫m franciszkan闚 w ca造ch p馧nocnych W這szech.

Najwi瘯sz s豉w przynios造 mu kazania g這szone w Padwie. Podczas wielkiego postu przez 40 dni naucza nieprzerwanie najpierw w ko軼io豉ch, a potem z powodu zbyt wielkiej ilo軼i s逝chaczy, pod go造m niebem. Na pocz徠ku tej wielkopostnej dzia豉lno軼i prze篡 zdumiewaj帷 przygod. Wstrz捷ni皻y, opowiedzia o niej jednemu z braci. Ot騜 pewnej nocy do jego celi wszed szatan i chwyciwszy go za gard這 zacz掖 dusi. Zbudzony ze snu, Antoni wezwa imienia Matki Bo瞠j i znakiem krzy瘸 przep璠zi napastnika. Ten wypadek nie zniech璚i go bynajmniej. Jego nauka odnios豉 wielki sukces gromadz帷 ludzi ro積ych stan闚, inspiruj帷  liczne nawr鏂enia.

Po okresie bardzo intensywnej dzia豉lno軼i, wycofa si do Camposanpiero gdzie w maj徠ku hrabiego Tiso  zamieszka w celi, zbudowanej na orzechu. Antoni nigdy nie mia t璕iego zdrowia. Jeden z hagiograf闚 opisa jego chorob jako puchlin wodn. Niezwyk豉 aktywno嗆 i wysi貫k podczas Wielkiego Postu  zupe軟ie go wyczerpa造. Pewnego dnia zas豉b przy posi趾u i czuj帷 zbli瘸j帷 si 鄉ier kaza zawie潭 si do Padwy, gdzie chcia spocz望 w ko軼iele Matki Bo瞠j. Nie dotar tam jednak. Bardzo os豉biony, da si nam闚i braciom, by zatrzyma si u si鏀tr klarysek w Arcella. Tam zmar maj帷 zaledwie 36 lat.

"...domagamy si wydania nam tego, kt鏎y nam zosta powierzony..."

Pomys aby zatrzyma si w Arcella okaza si nieszcz窷liwy. Siostry postanowi造 zatrzyma u siebie doczesne szcz徠ki Antoniego. Wnios造 stosowne pro軸y do w豉dz miasta i w豉dz ko軼ielnych, uzyska造 tak瞠 pe軟e poparcie mieszka鎍闚 Arcelli.  Tymczasem o cia這 swego wsp馧brata upomnieli si franciszkanie, chc帷 z這篡 go w ko軼iele Matki Bo瞠j w Padwie, czego on sam sobie 篡czy. Mieszka鎍y Arcelli i Padwy uzbrojeni w dr庵i stan瘭i naprzeciw siebie, gotowi zmasakrowa si w walce o cia這 鈍. Antoniego. Gro嬌a wybuchu walki otrze德i豉 klaryski, kt鏎e zgodzi造 si odda relikwie i franciszkanie mogli pochowa  swego brata w miejscu, kt鏎e sobie wybra.

"Je郵i cud闚 szukasz, id do Antoniego"

U grobu 鈍i皻ego, pocz患szy od dnia pogrzebu dokonywa造 si liczne uzdrowienia sparali穎wanych, g逝chych, niewidomych. Przyspieszy這 to kanonizacj, og這szon przez papie瘸 Grzegorza IX, w niespe軟a rok po 鄉ierci Antoniego, 30 maja 1232 r. Dzi瘯i zabiegom franciszkan闚, kult 鈍. Antoniego rozprzestrzeni si w ca造m Ko軼iele katolickim w XVI w. Jest on patronem ludzi, kt鏎zy ci庵le co gubi, opiekuje si rodzinami, chorym byd貫m, jest obro鎍 przeciw szatanowi.

Sw Antoni by nie tylko 鈍ietnym kaznodziej, ale pozostawi po sobie liczne pisma. Odpiera w nich b喚dy katar闚. Pisa tak瞠 o niepokalanym pocz璚iu Matki Bo瞠j, m璚e Pana Jezusa i Eucharystii. Zajmowa si problemami moralnymi. G這si woln wol cz這wieka i jego pe軟 odpowiedzialno嗆 za pope軟ione czyny. Pycha, chciwo嗆, po膨dliwo嗆 niszczy to, co Bo瞠 w duszy cz這wieka. Skrucha, pokora, czysto嗆 mo瞠 chroni jego dusz ale prawdziw doskona這嗆 daje tylko mi這嗆.

Mi這嗆 鈍. Antoniego do  Chrystusa i Pisma 鈍. by豉 powszechnie znana w鈔鏚 franciszkan闚. Wed逝g legendy, gdy 鈍.  Antoni czyta Pismo 鈍i皻e z ksi捫ki wy這ni這 si u鄉iechni皻e Dzieci徠ko Jezus. Dlatego w豉郾ie jest on przedstawiany jako m這dy zakonnik z dzieckiem na r瘯u albo z ksi捫k, na kt鏎ej siedzi radosne dziecko. Ze wzgl璠u na wa積o嗆 jego nauki, w 1946 r. papie Pius XII og這si go doktorem Ko軼io豉.

/Agnieszka Kastory/

rz - 2007-06-15 15:48:32

安. JOANNA BERETTA MOLLA :)
W這szka, lekarka, urodzi豉 si 4 pa寮ziernika 1922. Zmar豉 28 kwietnia 1962.
Jest patronk Matek, Obro鎍zyni 篡cia...
W m這do軼i zacz窸a dzia豉 w Akcji Katolickiej oraz Stowarzyszeniu Wincentego a Paulo. Po uzyskaniu dyplomu z medycyny i chirurgii na Uniwersytecie w Pavia w 1949, otworzy豉 klinik medyczn w Mesero (ko這 Magenta) w 1950. Zrobi豉 specjalizacj z pediatrii na Uniwersytecie w Mediolanie w 1952 r. gdzie p騧niej kontynuowa豉 swoj praktyk lekarsk.
Z bardzo wielkim oddaniem s逝篡豉 jako lekarz.
24 wrze郾ia 1955 wzi窸a 郵ub z Piotrem Molla. W listopadzie 1956 urodzi豉 syna Pierluigiego, w grudniu 1957 c鏎k Mariolin a w lipcu 1959 c鏎k Laurett. Podczas trzeciej ci捫y okaza這 si i ma w堯kniaka w macicy. Jako lekarka bardzo dobrze wiedzia豉 jakie s jego konsekwencje, jednak zdecydowa豉 si urodzi dziecko, nara瘸j帷 tym samym swoje 篡cie.
21 kwietnia 1962, urodzi豉 si jej kolejna c鏎ka Gianna Emanuela. Pomimo stara lekarzy rankiem 28 kwietnia, po "Jezu, kocham Ci. Jezu, kocham Ci" Molla zmar豉 w wieku 39 lat. Bezpo鈔edni przyczyn 鄉ierci by這 zapalenie otrzewnej.
Papie Jan Pawe II beatyfikowa Giann 24 kwietnia 1994, podczas 鈍iatowego Roku Rodziny, a w sz鏀t niedziel Wielkanocn, 16 maja 2004 r., kanonizowa.

an.Agata - 2007-06-19 23:12:58

名I邛Y PATRYK

Urodzi si oko這 roku 358 w Taberni, po這穎nej w tej cz窷ci Brytanii (Anglii), kt鏎a nale瘸豉 do Cesarstwa Rzymskiego. Ojciec Patryka Kalpurniusz by urz璠nikiem cesarskim, p騧niej zosta diakonem. Patryk zosta w dzieci雟twie ochrzczony, ale nie otrzyma chrze軼ija雟kiego wychowania. Gdy mia szesna軼ie lat porwali go irlandzcy korsarze i sprzedali w Irlandii do niewoli. Przez sze嗆 lat musia pracowa jako pasterz. W闚czas dokona豉 si w nim odmiana 篡cia. Nauczy si tamtejszego j瞛yka i pozna obyczaje panuj帷e na tej wyspie. Po sze軼iu latach uda這 si mu zbiec z niewoli, lecz nigdy nie zapomnia ju Zielonej Wyspy. Uwa瘸, 瞠 jego powo豉niem jest g這szenie Ewangelii w Irlandii, dlatego te zdoby odpowiednie wykszta販enie w dw鏂h szko豉ch misyjnych w p馧nocnej Francji. Po 鄉ierci 鈍. Palladiusza, misyjnego biskupa w Irlandii, postanowiono na jego miejsce pos豉 Patryka. Wy鈍i璚ono go na biskupa w roku 432 i wys豉no do Irlandii. Aposto這wa g堯wnie na p馧nocy i zachodzie Irlandii, tam gdzie jeszcze nie g這szono Ewangelii. Wkr鏒ce nawr鏂i wielu wodz闚 plemion wraz z ich rodzinami i zwi您anymi z nimi lud幟i. W Irlandii nie by這 w闚czas miast, tak jak w Cesarstwie Rzymskim. Dlatego te w miejsce biskupstw i parafii tworzy wsp鏊noty mnisze pocz徠kowo z這穎ne z kap豉n闚 galijskich (dzisiejsza Francja) i brytyjskich, p騧niej do陰czali do nich ksi篹a wywodz帷y si z Irlandii. Opaci poszczeg鏊nych wsp鏊not byli wy鈍i璚ani na biskup闚. 安. Patrykowi przypisuje si za這瞠nie w roku 444 g堯wnej stolicy biskupiej w Irlandii — Armagh. 安. Patryk gorliwie pracowa , ale te dozna wielu przykro軼i. Nie wszystkim podoba豉 si jego praca, krytykowano go mi璠zy innymi i za to, 瞠 ekskomunikowa Korotyka, kt鏎y napad z band rycerzy na wysp, zabi wielu tamtejszych mieszka鎍闚, ochrzczonych przez 鈍. Patryka i du膨 ich liczb uprowadzi do niewoli. W swojej obronie 安i皻y napisa dzie這 Confessio (Wyznanie). Ostatni okres swojego 篡cia sp璠zi nasz Patron w jednej ze wsp鏊not zakonnych, oddaj帷 si modlitwie i praktykom pokutnym. Pe貫n zas逝g odszed do Pana 17 marca 461 roku. 砰ciorys 鈍. Patryka jest osnuty wieloma legendami. Jedna z nich m闚i o czy嗆cu 鈍. Patryka. Mianowicie w miejscowo軼i Lough Derg mia zst瘼owa do pewnego zag喚bienia (w podziemie) i tam rozmy郵a nad karami piekielnymi, doznawanymi przez pot瘼ionych. Do tej miejscowo軼i do dzisiaj przybywaj liczni pielgrzymi.

Kult 鈍. Patryka by bardzo rozpowszechniony w 鈔edniowiecznej Europie. Do dzisiaj jest bardzo 篡wy w samej Irlandii, kt鏎a uwa瘸 go za swojego g堯wnego patrona, a tak瞠 w niekt鏎ych miejscowo軼iach we Francji. Emigranci irlandzcy jego kult rozpowszechnili w Ameryce P馧nocnej i w Australii. Irlandczycy wypowiadaj ciekawe pozdrowienie: „B鏬. Maryja i 鈍. Patryk niech b璠 z tob”. Tr鎩listna koniczyna jest symbolem Irlandii. 安. Patryk pos逝guj帷 si t ro郵in t逝maczy Irlandczykom tajemnic Tr鎩cy Przenaj鈍i皻szej.

W ikonografii, od XIV wieku, przedstawiano 鈍. Patryka jako biskupa bez brody (by這 to w闚czas rzadko軼i), w ornacie, z r瘯 podniesion do b這gos豉wie雟twa. Od XVII wieku najcz窷ciej wyst瘼uje z brod, z w篹em u st鏕. Wed逝g legendy 鈍. Patryk lask Chrystusa (Jego moc) wyp璠za w篹e z Irlandii, co symbolizowa這 wyrugowanie poga雟twa z wyspy. 安i皻y trzyma tr鎩listn koniczyn, obok niego wybucha ogie z ziemi, aby pobudzi pielgrzym闚 do 瘸lu i pokuty. 安. Patryk robi lask otw鏎 w ziemi, z kt鏎ego wybuchaj piekielne p這mienie i daj si s造sze j瘯i skargi pot瘼ionych (nawi您anie do miejscowo軼i Lough Derg). 安. Patryka uwa瘸no za patrona g鏎nik闚, kowali, bednarzy, fryzjer闚, a tak瞠 za opiekuna trzody chlewnej.

Imi 鈍. Patryka zamieszczono w kalendarzu powszechnym Ko軼io豉 katolickiego. Jego obch鏚 przypada na dzie 17 marca i ma rang wspomnienia dodatkowego ze wzgl璠u na okres Wielkiego Postu. W kolekcie mszalnej wspomina si 鈍. Patryka jako biskupa i aposto豉 Ewangelii mieszka鎍闚 Irlandii. Przez jego zas逝gi i wstawiennictwo prosimy, aby chrze軼ijanie zawsze ukazywali 鈍iatu cuda mi這軼i Bo瞠j. Liturgia Godzin (t. II, s. 1288 — 1289) zamieszcza fragment Wyznania 鈍. Patryka, wzywaj帷ego nas do wdzi璚zno軼i: „Niestrudzenie dzi瘯i czyni mojemu Bogu, kt鏎y zachowa mnie wiernym w dniu mojej pr鏏y, tak 瞠 dzisiaj mog z ufno軼i z這篡 w ofierze jako 篡wy dar moj dusz Chrystusowi, mojemu Panu, bo On mnie zachowa od wszelkich utrapie (...) Dzisiaj tak瞠 mog w鈔鏚 narod闚, wsz璠zie, gdzie si znajduj, nieprzerwanie wychwala i wys豉wia Twoje Imi, zar闚no w powodzeniach, jak i w przeciwno軼iach. Cokolwiek za mnie spotka czy to dobrego, czy z貫go, powinienem to przyj望 jednakowo i zawsze dzi瘯owa Bogu, kt鏎y mnie pouczy, abym bez wahania i bezgranicznie wierzy, ze On jest niezawodny i wys逝cha mnie”.

Niech 鈍. Patryk umacnia nasz wiar i uczy nas postawy wdzi璚zno軼i wobec Boga za Jego wielkie dary nam udzielane.

Berenika - 2007-06-23 11:20:17

鈍i皻a Berenika z Antiochii

(wspomnienie 20 kwietnia)

安i皻a Berenika wymieniana jest razem ze sw siostr Prosdoki i matk Domnin. Nie wymieniaj帷 ich po imieniu Euzebiusz pisze o nich w swej Historii ko軼ielnej, 瞠 w czasie prze郵adowania za Dioklecjana, te mieszkanki Antiochii ukry造 si poza miastem, ale wytropione przez 穎軟ierzy, znalaz造 si w niebezpiecze雟twie znies豉wienia. W闚czas to matka przed這篡豉 c鏎kom, i jedno tylko z tego wyj軼ie pozostaje – ucieczka do Pana. Tote odwr鏂iwszy uwag stra積ik闚, rzuci造 si do p造n帷ej nie opodal rzeki i w niej poton窸y.
T sam mniej wi璚ej wersj, aczkolwiek po oratorsku wzbogacon, podj掖 w mowie ku czci m璚zennic inny wczesny 鈍iadek, antioche鎍zyk biskup Euzebiusz z Emezy, a nieco p騧niej wielki Jan Z這tousty, tak瞠 antioche鎍zyk. I chocia ich opisy nieco si r騜ni, to wydaje si, 瞠 zaczerpni皻e s z tych samych 廝鏚e – z miejscowej, dostatecznie 鈍ie瞠j tradycji oraz z jakiego kr鏒kiego przekazu pisemnego. I chocia nie wymieniaj m璚zennic po imieniu, jest rzecz oczywist, 瞠 chodzi o te, kt鏎e wcze郾iej znalaz造 si w Breviarium Syriacum.
O nich te w swych pochwa豉ch dziewictwa m闚i 鈍. Ambro篡, po nim za 鈍. Augustyn, kt鏎y przy tej okazji analizowa problem, przez chrze軼ijan antioche雟kich nie dostrze穎ny, przez p騧niejszych ledwo poruszony: jaka jest moralna i obiektywna warto嗆 czynu, o kt鏎ym tak si wypowiedzia Euzebiusz: Tak to one same 篡cia si pozbawi造. Bez w徠pienia dal wsp馧czesnych antioche鎍zyk闚 m瘯a i 鄉ier poniesione dla wiary by造 w praktyce jedynym autentycznym kryterium m璚ze雟twa. Augustyn w 郵ad za wielu poprzednikami t逝maczy Bo篡m natchnieniem, ale r闚nocze郾ie podkre郵a z du篡m naciskiem, i 鈍i皻ych w takich porywach na郵adowa nie wolno. Dalsza ewolucja chrze軼ija雟kiego pojmowania m璚ze雟twa posz豉 zdecydowanie za t opini wielkiego doktora.



安i皻a Weronika

Jest prawie pewne, 瞠 ta 鈍i皻a nigdy nie istnia豉. Nie wyst瘼uje ona w Martyrologium Rzymskim, a badania naukowe zawsze zaprzecza造 istnieniu 鈍. Weroniki. Nie wspomina te o niej 瘸dna Ewangelia, co tak瞠 sugeruje, 瞠 Weronika jest wytworem tylko legendy.
Jednak w鈔鏚 wiernych jest bardzo 篡wa legenda o 鈍i皻ej Weronice, kt鏎a mia豉 otrze twarz Chrystusa w drodze krzy穎wej, dzi瘯i czemu otrzyma豉 wizerunek Jego twarzy na chu軼ie. Istnieje podejrzenie, 瞠 legenda narodzi豉 si ok. VI wieku jako wyt逝maczenie powstania wizerunku twarzy Jezusa, kt鏎y w tamtych czasach by znany w Ko軼iele, a kt鏎y dzisiaj przez niekt鏎ych jest uto窺amiany z Ca逝nem Tury雟kim (to jednak jest temat na ca趾iem inne opowiadanie - zainteresowanym polecam do嗆 liczn literatur na temat Ca逝nu Tury雟kiego).
W legendzie tej w inny spos鏏 t逝maczy si etymologi imienia Weronika. Prawdziwa 鈍i皻a mia豉 mie imi Berenika lub Beronike, a nowe imi mia這 pochodzi od s堯w vera icon, co oznacza這 po 豉cinie "prawdziwy wizerunek (obraz)".
Wed逝g jednej z legend 鈍. Weronika by豉 uczennic Jezusa, a kiedy szed na Kalwari, poda豉 mu chust do otarcia potu.
Inna legenda m闚i, 瞠 Weronika posiada豉 chust z wizerunkiem Jezusa. Pewnego dnia opowiedzia豉 o swoim skarbie wys豉nnikowi cesarza Tyberiusza i ten wezwa j do 這瘸 ci篹ko chorego w豉dcy. Kiedy Tyberiusz, kt鏎y wed逝g legendy mia na g這wie gniazdo os, spojrza na chust, natychmiast odzyska zdrowie.
Rozmaito嗆 legend t逝maczy r騜ne sposoby przedstawiania Weroniki w ikonografii. Najcz窷ciej jednak jest przedstawiana z rozpostart w r瘯ach chust, na kt鏎ej widnieje oblicze Jezusa; na g這wie ma czepiec lub welon.
安. Weronika ma swoje wspomnienie 4 lutego.
Jest uwa瘸na za patronk ksi篹owskich gospody, praczek, tkaczy lnu, handlarzy lnem, bieli幡iarek, szwaczek, portrecist闚, rze嬌iarzy i fotograf闚; patronk dobrej 鄉ierci; wzywa si j tak瞠 w przypadkach ci篹kiego poranienia i krwotok闚.

AngelikaM - 2007-07-01 20:49:43

安. Stanis豉w by potomkiem dw鏂h znanych w Polsce w XVI wieku rod闚: ojcem jego by Jan Kostka herbu D帳rowa z Rostkowa, od 1564r. kasztelan zakroczymski, a matk Ma貪orzata z Kryskich herbu Prawdzic z Drobnina. Ojciec Stanis豉wa wcale nie nale瘸 do najbogatszych ludzi w Polsce lub Europie, jak nieraz podaj to niezbyt dok豉dne 篡ciorysy Stanis豉wa; nale篡 go zaliczy raczej do 鈔ednio zamo積ej szlachty mazowieckiej.
     Ojciec Stanis豉wa odznacza si porywczym i wybuchowym charakterem. Nosi te w sobie ducha rycerskiego, mia wielkie poczucie dumy szlacheckiej i marzy o karierze dla syn闚. By te cz這wiekiem bardzo religijnym i rygorystycznie wychowuj帷ym swoich syn闚. Matka Stanis豉wa by豉 r闚nie bardzo religijn niewiast, wiele wi璚 przyczyni豉 si do religijnego ukszta速owania swoich dzieci.
     W takiej rodzinie w roku 1550 przyszed na 鈍iat Stanis豉w. Pewne jest, 瞠 by豉 to druga po這wa roku, natomiast sam dzie 28 pa寮ziernika nie jest ustalony z ca陰 pewno軼i. Mia jeszcze trzech braci: Paw豉, Wojciecha i Miko豉ja oraz dwie siostry: Ann oraz drug nieznan z imienia. Brat Stanis豉wa, Pawe, wspomina po latach: „Rodzice wychowali nas po katolicku, pouczaj帷 o dogmatach katolickich. Nie przyzwyczajali nas do przyjemno軼i, post瘼uj帷 z nami surowo. Zaprawiali nas do modlitwy, uczciwo軼i. Wszyscy nas upominali i brali udzia w naszym wychowaniu (...) wszystkich czcili鄉y i przez wszystkich byli鄉y kochani”.
     O dzieci雟twie Stanis豉wa opr鏂z nielicznych wspomnie brata Paw豉 nie wiadomo dzi prawie nic. Wiadmo, 瞠 jego religijno嗆 by豉 silnie nacechowana duchem maryjnym. Cz瘰to m闚i o Matce Bo瞠j na spos鏏 dzieci璚y i opowiada o Niej jak o swojej Matce. Z zezna 鈍iadk闚 podczas proces闚 kanonizacyjnych mo積a wnioskowa, 瞠 by ch這pcem pobo積ym, nieco bardziej religijnym od r闚ie郾ik闚. Jednak w tym okresie nie by uwa瘸ny za 鈍i皻ego, a jedynie za dobrego ch這pca.
     Jedno bardzo charakterystyczne wspomnienie z dzieci雟twa Stanis豉wa przytacza jego brat, Pawe: „Gdy przy stole rodzinnym siedzieli鄉y razem i co wed逝g sposobu 鈍ieckiego by這 opowiedziane nieco za swobodnie, drogi braciszek mia to we zwyczaju, obr鏂iwszy do nieba oczy, traci przytomno嗆 i jak martwy spada豚y pod st馧, gdyby go kto nie pochwyci”. Sprawi這 to, 瞠 ojciec w czasie przyj耩 musia napomina go軼i do umiaru w s這wach.
     Do 12 roku 篡cia Stanis豉w wst瘼ne nauki pobiera w domu by mo瞠 od rodzic闚 lub od kapelana, nast瘼ne dwa lata on i o rok starszy brat Pawe byli kszta販eni i wychowywani przez Jana Bili雟kiego, a w wieku 14 lat wyjecha na dalsz nauk do Wiednia. W XVI wieku panowa豉 bowiem w Polsce taka moda – m這dzie szlachecka masowo wyje盥瘸豉 pobiera nauki za granic. Innym powodem takiej decyzji Jana Kostki mog豉 by rozreklamowana szeroka bardzo wysoka jako嗆 systemu wychowawczego jezuit闚 w Wiedniu, gdzie w豉郾ie polska szlachta najch皻niej wysy豉豉 swoich syn闚.
     W pierwszej po這wie lipca 1564r. Stanis豉w i Pawe Kostkowie wyruszyli z domu rodzinnego w Rostkowie. Do Wiednia przybyli 26 lipca. Zostali umieszczeni w Konwikcie OO. Jezuit闚 przeznaczonym dla ch這pc闚 szlacheckiego pochodzenia, tzw. Collegium Nobilium. Spotkali tu trzech innych Polak闚: Jana Tarnowskiego i Bernarda Maciejowskiego – p騧niejszych biskup闚, oraz Miko豉ja Lasockiego – p騧niejszego kanonika krakowskiego.
     Uczniowie zamieszkuj帷y konwikt 篡li dok豉dnie wed逝g przepisanego regulaminu, obejmuj帷ego zaj璚ia na ka盥 godzin. Nad utrzymaniem porz康ku i wype軟ianiem regulaminu czuwa jeden z ojc闚 jezuit闚. Regulamin wymaga od uczni闚 zupe軟ego pos逝sze雟twa w dziedzinie zdobywania nauki, wyrobienia obyczaj闚 i prawdziwej pobo積o軼i. Z praktyk religijnych obowi您ywa豉 rano i wieczorem modlitwa, codzienne uczestnictwo we Mszy 鈍., wys逝chanie raz w tygodniu konferencji ascetycznej i raz w miesi帷u przyst徙ienie do sakrament闚 鈍i皻ych.

W czasie ucieczki z Wiednia Stanis豉w przyjmuje Komuni z r彗 anio豉, sklepienie kaplicy 鈍. Stanis豉wa Kostki w ko軼iele 鈍. Joachima w Rzymie
     
     Najwi瘯sze trudno軼i mia Stanis豉w w dziedzinie zdobywania nauki, poniewa nie mia odpowiedniego przygotowania. Jednak pilno軼i osi庵n掖 tak wiele, 瞠 pod koniec trzeciego roku nale瘸 ju do najlepszych uczni闚. Przez te trzy lata uczy si 豉ciny, j瞛yka greckiego, a tak瞠 niemieckiego i w這skiego. Na drugim roku wyk豉dano nauki wyzwolone, a na trzecim – retoryk. Szczeg鏊nie na ten ostatni przedmiot k豉dziono du篡 nacisk, poniewa w latach naporu protestanckiego jezuici chcieli dobrze przygotowa swoich uczni闚 do odpierania atak闚 na Ko軼i馧. W tej te dziedzinie szczeg鏊nie wyr騜nia si przysz造 鈍i皻y.
     W marcu 1565r. cesarz Maksymilian, nast瘼ca zmar貫go w poprzednim roku Ferdynanda, wym闚i jezuitom, kt鏎ych nie lubi, u篡tkowanie domu, w kt鏎ym mie軼i si konwikt. Dlatego te uczniowie musieli znale潭 sobie inne kwatery. Stanis豉w i Pawe, wraz z wychowawc Janem Bili雟kim i s逝g Wawrzy鎍em Pacyfikiem, a tak瞠 kilkoma innymi towarzyszami, a mianowicie: Stanis豉wem Kostk z Prus, kuzynem 鈍i皻ego, Bernardem Maciejowskim oraz Kacprem Ro積iewskim, wynaj瘭i stancj w domu niejakiego Kimberkera, zaciek貫go luteranina.
     Trzy lata sp璠zone w Wiedniu to okres pog喚biania 篡cia religijnego przez Stanis豉wa. Zna tylko trzy drogi: do kolegium, do ko軼io豉 i do domu. Prawdopodobnie ju w lecie 1565r. zacz掖 my郵e o wst徙ieniu do zakonu. Wolny od nauki czas sp璚za na lekturze, modlitwie, kontemplacji. Poniewa nie mia zbyt wiele czasu na kontemplacj w ci庵u dnia, po鈍i璚a si jej w nocy, cz瘰to le膨c krzy瞠m. Stosowa tak瞠 posty – na przyk豉d wychodzi z domu w porze posi趾u; biczowa si.
     W pierwszej po這wie grudnia 1565r. Stanis豉w powa積ie zapad na zdrowiu. Niestety, przekazy 廝鏚這we nie przekaza造 nam przyczyny choroby. Mo積a jedynie przypuszcza, 瞠 zdrowie jego zosta這 podkopane przez ascetyczny tryb 篡cia – modlitwy, czuwania nocne, pokut i prac, a tak瞠 prze篡cia zwi您ane z powo豉niem do stanu duchownego i wreszcie nieporozumienia z bratem. O ile bowiem Stanis豉w prowadzi bardzo pobo積e 篡cie, o tyle Pawe w Wiedniu zacz掖 si oddawa jego uciechom. Koledzy stali raczej po stronie Paw豉. Po 鄉ierci Stanis豉wa ze 透ami w oczach wyznawali, 瞠 czasem posuwali si nawet do kopania le膨cego krzy瞠m kolegi.
     Choroba ch這pca z dnia na dzie stawa豉 si coraz powa積iejsza. Po kilku dniach powo豉ni lekarze wyrazili nawet obaw o jego 篡cie. Stanis豉w prosi o Wiatyk. Nie spe軟iono jednak jego pro軸y. 毒鏚豉 podaj, 瞠 Kimberker – luteranin nie wpu軼i ksi璠za do domu. Niekt鏎zy historycy uwa瘸j jednak, 瞠 Pawe i Bili雟ki nie uwierzywszy w mo磧iwo嗆 鄉ierci po prostu nie wezwali ksi璠za. By mo瞠 dlatego chory otrzyma pociech z nieba. Ot騜 wed逝g jego w豉snej relacji, kiedy by ju piewien 鄉ierci, a nie m鏬 otrzyma Wiatyku, modli si do 鈍. Barbary, patronki dobrej 鄉ierci, a wtedy ona w towarzystwie dw鏂h anio堯w nawiedzi豉 jego pok鎩 i przynios豉 mu Komuni 鈍. W drugiej wizji przysz豉 do niego Matka Bo瘸 i poda豉 mu do r彗 Dzieci徠ko. Faktem jest, 瞠 po kilku dniach Stanis豉w zacz掖 powraca do zdrowia. Sam uwa瘸, 瞠 sta這 si tak na skutek cudownej interwencji Matki Bo瞠j. W trakcie wizji mia te otrzyma polecenie wst徙ienia do Towarzystwa Jezusowego. Po wyzdrowieniu z這篡 郵ub wst徙ienia do zakonu.
     Po ca趾owitym wyzdrowieniu, kiedy zbli瘸 si koniec nauki, Stanis豉w przyzna si swojemu spowiednikowi do uczynionego 郵ubu. Spowiednik, o. Miko豉j Donio, skierowa go do 闚czesnego prowincja豉, o. Wawrzy鎍a Maggio, kt鏎y jednak przyj璚ie do zakonu uzale積i od zgody rodzic闚. Ch這piec napisa w tej sprawie do ojca, otrzyma jednak gniewn odmown odpowied. Wtedy Stanis豉w zacz掖 szuka innych dr鏬 spe軟ienia swego 郵ubu. Przebywaj帷y w闚czas w Wiedniu o. Franciszek Antonio, kaznodzieja cesarzowej, poradzi mu, 瞠by uda si do Augsburga do Piotra Kanizego, prowincja豉 G鏎nych Niemiec. A gdyby i ten nie chcia go przyj望, niech idzie do samego Rzymu i prosi genera豉. Przy okazji da mu te listy polecaj帷e.
     Teraz ju Stanis豉w czeka tylko na odpowiedni moment i okazj. Pretekstu dostarczy mu brat Pawe. 9 sierpnia, w sobot mia這 miejsce kolejne nieporozumienie mi璠zy bra熤i. Stanis豉w, kt鏎y w takich sytuacjach zazwyczaj milcza, tym razem odezwa si spokojnie: „Je瞠li w ten spos鏏 b璠ziesz ze mn post瘼owa, b璠ziesz przyczyn mojej ucieczki i zdasz sprawozdanie rodzicom”. Pawe 瘸rtem zach璚i Stanis豉wa do realizacji zamiaru, a on z tego przyzwolenia postanowi skorzysta. Jeszcze tego samego dnia napisa kr鏒ki list do Paw豉 i Jana Bili雟kiego, w kt鏎ym oznajmi, 瞠 jest powo豉ny od Boga do zakonu, a poniewa w Wiedniu nie mo瞠 zrealizowa swoich zamiar闚, opuszcza miasto, aby spe軟i wol Bo膨. 疾gna te obu i prosi, 瞠by w jego imieniu po瞠gnali rodzic闚. Nast瘼nego dnia, w niedziel Stanis豉w wsta bardzo wcze郾ie i wyszed. W ko軼iele jezuit闚 uczestniczy we Mszy 鈍., przyj掖 Komuni 鈍., odebra listy polecaj帷e od o. Franciszka Antonio i wczesnym rankiem wyruszy w drog do Augsburga. Przedtem jeszcze przebra si w ubogie szaty, by mo瞠 zamieni si ubraniem z jakim 瞠brakiem.
     Ucieczk Stanis豉wa zaniepokojeni byli wiede雟cy jezuici. Napisali do jego rodzic闚 wyja郾iaj帷y list, w kt鏎ym zapewniali, 瞠 ani nie brali udzia逝 w przygotowaniach Stanis豉wa do ucieczki, ani w niczym go do niej nie zach璚ali. „Ten ostatni [Stanis豉w] od dw鏂h prawie lat powzi掖 ch耩 wst徙ienia do Towarzystwa Jezusowego i tak gor帷o nastawa, 瞠 ledwie mogli mu si oprze. Zawsze jednak opowiadali鄉y mu, 瞠 nie mo瞠 by przyj皻y, jeno tylko za pozwoleniem ojca (...) Ale on pewnej niedzieli, nie zwierzywszy si nikomu ze swego zamiaru, z miasta uciek.”

Bronis豉w Wi郾iewski, „安. Andrzej Bobola i 鈍. Stanis豉w prosz Maryj o ocalenie Polski", konkatedra na Kamionku
     Pawe i Bili雟ki dopiero po kilku godzinach zaniepokoili si nieobecno軼i Stanis豉wa. Jednak dopiero wieczorem trafi do ich r彗 list po瞠gnalny. Postanowili wyruszy w pogo za nim. Wyruszyli niezw這cznie, to znaczy albo jeszcze tego samego wieczoru, albo nast瘼nego dnia rano. Nie uda這 im si dogoni Stanis豉wa, gdy prawdopodobnie gonili za nim na drodze do Rzymu, gdy tymczasem Stanis豉w uda si w inn stron – do Augsburga. Dopiero nast瘼nego dnia Pawe zawr鏂i w t stron. Sam Stanis豉w tak o tym pisze w jednym ze swoich list闚 do przyjaciela: „Przeby貫m w zdrowiu ju po這w drogi. (...) Niedaleko od Wiednia dogonili mnie dwaj moi s逝dzy, kt鏎ych rozezna貫m i przed kt鏎ymi schowa貫m si do pobliskiego lasu. W ten spos鏏 uszed貫m ich r彗. Przeby貫m ju wiele wzg鏎z oraz las闚. Kiedy ko這 po逝dnia pokrzepi貫m znu穎ne cia這 u przezroczystego 廝鏚豉, us造sza貫m naraz g這s kopyt ko雟kich. Podnosz si i przygl康am je寮嬈owi. By to m鎩 brat, Pawe. Popu軼iwszy cugle pod捫a ku mnie. Ko w pianie, twarz brata rozpalona bardziej ni s這鎍e. Mo瞠sz sobie wyobrazi, m鎩 Erne軼ie, w jakim musia貫m by wtedy strachu, nie maj帷 mo積o軼i ucieczki. Stan掖em dla nabrania si i pierwszy, zbli瘸j帷 si do je寮嬈a, prosz jako pielgrzym o ja軛u積. Zacz掖 dopytywa si o swojego brata. Odpowiedzia貫m, 瞠 nad ranem t璠y przechodzi. Na to on, nie trac帷 chwili, spi掖 ostrogami konia i rzuciwszy mi pieni康z pop璠zi w dalsz drog. Podzi瘯owa貫m Naj鈍i皻szej Pannie, Matce mej, i by unikn望 nast瘼nej pogoni skry貫m si do pobliskiej groty, gdzie przeczekawszy troch, pu軼i貫m si w dalsz podr騜.”
     S這wa te potwierdzili potem i Pawe, i s逝ga Pacyfik, 瞠 mieli go na oczach, a go nie poznali. Pawe wyrzuca sobie do 鄉ierci, 瞠 wtedy na drodze by jakby o郵epiony. Po 鄉ierci Stanis豉wa zeznawa te o. Franciszek Antonio – na podstawie korespondencji lub rozmowy dowiedzia si od Stanis豉wa, 瞠 w drodze do Augsburga Stanis豉w otrzyma Komuni 鈍. z r彗 anio豉, kiedy nie m鏬 jej przyj望 w ko軼iele protestanckim.
     Stanis豉w nie zasta w Augsburgu Piotra Kanizego. Dowiedzia si, 瞠 przebywa on w Dylindze, tam wi璚 skierowa swoje kroki i tam na szcz窷cie zasta go. By to prawdopodobnie pocz徠ek wrze郾ia. Piotr Kanizy nie chcia go przyj望 do zakonu, bo musia豚y sprzeciwi si regule, nie zatrzasn掖 jednak przed m這dzie鎍em drzwi. Przyj掖 go na razie na pr鏏. Na oko這 trzy tygodnie umie軼i Stanis豉wa w kolegium 鈍. Hieronima, kt鏎y tam z ochot spe軟ia pos逝gi kuchenne, us逝giwa do sto逝, a czyni to z tak trosk i pilno軼i, 瞠 zwr鏂i na siebie uwag wszystkich. Przygl康aj帷 si Stanis豉wowi Piotr Kanizy podj掖 postanowienie wys豉nia go do Rzymu. Zaopatrzony w listy polecaj帷e do genera豉 zakonu, Franciszka Borgiasza, wyruszy Stanis豉w wraz z dwoma innymi m這dzie鎍ami na prze這mie wrze郾ia i pa寮ziernika w drog. Na miejsce przybyli 25 pa寮ziernika 1567 roku.
     Zatrzyma si w Domu Profes闚, znajduj帷ym si w 鈔odku Wiecznego Miasta i b璠帷ym siedzib genera豉 zakonu jezuit闚. 28 pa寮ziernika, po trzydniowym odpoczynku i zdaniu egzaminu zostaje oficjalnie przyj皻y do zakonu. Podczas przyj璚ia wyrazi gotowo嗆, i b璠zie oddawa si naukom lub pos逝gom domowym, got闚 jest zosta ksi璠zem lub braciszkiem, w tych sprawach poddaje si woli prze這穎nych.
     W Domu Profes闚 Stanis豉w mieszka do ko鎍a roku 1567. W styczniu 1568r. zosta wys豉ny do Kolegium Rzymskiego, gdzie przeszed „trzydziestodniow pr鏏”. Po tej pr鏏ie zosta przeniesiony do Nowicjatu 鈍. Andrzeja. W tym czasie w nowicjacie przebywa這 oko這 40 kleryk闚, w tym opr鏂z Stanis豉wa dw鏂h jeszcze Polak闚: Warszewicki i Kozieg這wski.
     Stanis豉w Warszewicki, chocia wst徙i do nowicjatu kilka tygodni po Stanis豉wie Kostce, by od niego starszy o 23 lata. By on poprzednio kanonikiem gnie幡ie雟kim, zrzek si jednak godno軼i i nadziei na biskupstwo, aby wst徙i do jezuit闚. Mi璠zy obydwoma Stanis豉wami szybko zawi您a豉 si serdeczna przyja潯. Kostka zwierza si Warszewickiemu ze swoich prze篡 mistycznych, a ten dostrzega w Kostce m這dzie鎍a o wyj徠kowo czystej i pi瘯nej duszy; „...stawa si jego uczniem, przej皻y podziwem dla duchowej wielko軼i Stanis豉wa” – jak pisa Krzysztof Chodkiewicz, autor jednego z 篡wot闚 鈍i皻ego.
     Najbardziej pokrewn dusz dla Stanis豉wa by jego r闚nolatek, kt鏎y zosta przyj皻y do jezuit闚 w kwietniu 1568r., p騧niejszy b這gos豉wiony Rudolf Akwawiwa. Obaj mieli podobne usposobienia i prze篡cia. Po 鄉ierci Stanis豉wa Rudolf pierwszy zacz掖 szerzy jego kult w nowicjacie i w Rzymie.
     Jeszcze jednym bliskim przyjacielem Stanis豉wa zosta r闚nie jego r闚ie郾ik, bracieszek zakonny Stefan Augusti. Stanis豉w pokocha go za jego prostot i dzieci璚 pobo積o嗆. Jemu powierza najwi璚ej osobistych sekret闚 i tej przyja幡i zawdzi璚zamy znajomo嗆 wielu szczeg馧闚 z 篡cia Stanis豉wa.
     Rozk豉d zaj耩 w nowicjacie by prosty: modlitwa, praca umys這wa i fizyczna – pos逝gi w domu i w szpitalach, nauczanie religii w ko軼io豉ch, przynoszenie 篡wno軼i z Kolegium Rzymskiego, porz康ki w pokojach, na korytarzach, pomaganie w kuchni, zmywanie naczy, podawanie do sto逝, r帳anie drewna; konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych go軼i, dyskusje na tematy 篡cia wewn皻rznego i o sprawach ko軼ielnych. Z 獞icze duchowych najwi瘯szy nacisk k豉dziono na modlitw my郵n, potem na rachunek sumienia oraz na czytanie duchowne. Rano wi璚, przed Msz 鈍. Stanis豉w odprawia razem ze wszystkimi rozmy郵ania trwaj帷e godzin, do kt鏎ych z regu造 przygotowywa si poprzedniego dnia wieczorem. Ulubionym tematem jego rozmy郵ania by豉 M瘯a Pa雟ka. Potem uczestniczy we wsp鏊nej modlitwie ze wszystkimi cz這nkami zakonu. Dla osobistej kontroli 2 razy dziennie – 15 minut przed obiadem i 15 minut przed kolacj – dokonywa rachunku sumienia. Na czytanie lektury ascetycznej nie ograniczano czasu. Mi璠zy innymi czyta Stanis豉w 篡woty 鈍i皻ych i ksi捫eczk „O na郵adowaniu Chrystusa”.
      Wa積 spraw w 篡ciu Stanis豉wa by這 umartwienie. Po軼i nie od p馧nocy przed Komuni, jak nakazywa造 闚czesne przepisy, ale ju od poprzedniego dnia. Biczowa si – za specjalnym pozwoleniem prze這穎nych – w wigili dnia 鈍. Wawrzy鎍a publicznie. Sypia na pod這dze; nawet w ostatniej chorobie konaj帷y Stanis豉w prosi, by go po這穎no na pod這dze.
     O jego 篡ciu wewn皻rznym tak pisa Stanis豉w Warszewicki w 篡ciorysie Stanis豉wa: „Brak s堯w na wyra瞠nie wznios這軼i jego cn鏒 i drogocennych przyk豉d闚, kt鏎ymi odznacza si jego 篡wot. By dla wszystkich wzorem i zwierciad貫m doskona這軼i zakonnej. Niezwykle pokorny, pe貫n wzgardy wzgl璠em zaszczyt闚 鈍iata, skromno軼i przedziwnej, w pos逝sze雟twie dok豉dny, bez 瘸dnego sprzeciwu wzgl璠em rozkaz闚, bez oporu i wahania tak wykonywa otrzymane zlecenia, jak gdyby wysz造 z ust samego Boga... S這dki wzgl璠em innych, twardy i surowy by wzgl璠em siebie... Cia這 trapi ostrymi pokutami. 砰cie jego by這 篡ciem doskona貫go zakonnika, jakiego obraz kre郵i nam ojciec nasz 鈍. Ignacy w swych konstytucjach. Wszystkie czyny jego by造 zgodne z regu陰. By tak 軼i郵e zjednoczony z Bogiem, 瞠 ca貫 godziny sp璠za na modlitwie bez 瘸dnego roztargnienia”.
     W lipcu przyjecha do Rzymu na zaproszenie papie瘸 Paw豉 V prowincja G鏎nych Niemiec, Piotr Kanizy. 1 sierpnia, w uroczysto嗆 Matki Bo瞠j Anielskiej, wyg豉sza nauk do nowicjuszy u 鈍. Andrzeja. Piotr wybra za temat nauki rozwa瘸nie niespodziewanej 鄉ierci. M闚i, 瞠 jeden miesi帷 w roku b璠zie ostatnim w naszym 篡ciu. Kt鏎y to b璠zie z 12 miesi璚y – nie wiadomo. Dlatego na pocz徠ku ka盥ego miesi帷a nale篡 to sobie u鈍iadomi i ka盥y miesi帷 tak prze篡, jakby mia on by tym ostatnim. Stanis豉w s這wa te zastosowa do siebie dos這wnie. Od tej chwili ju nie opu軼i豉 go my郵 o niespodziewanej 鄉ierci. Zwierzy si nawet Stefanowi Augusti, 瞠 ma przeczucie, i ten miesi帷 b璠zie ostatnim miesi帷em jego 篡cia. Podkre郵i, 瞠 chocia my郵 z nauki Piotra Kanizego odnosi si do wszystkich, to dla niego jest g這sem samego Boga.
     By zwyczaj w Towarzystwie Jezusowym, 瞠 na pocz徠ku ka盥ego miesi帷a cz這nkowie Towarzystwa ci庵n瘭i jako „losy” imiona 鈍i皻ych. Wylosowany 鈍i皻y by patronem miesi璚znym zakonnika, kt鏎y na郵adowa go w cnotach, do niego si modli, w dniu jego 鈍i皻a przyst瘼owa do Komunii 鈍. Na pocz徠ku sierpnia Stanis豉w wylosowa sobie 鈍. Wawrzy鎍a. Wieczorem w wigili dnia 鈍. Wawrzy鎍a, tj. 9 sierpnia podda si publicznemu biczowaniu w refektarzu, nast瘼nego dnia przyst徙i do Komunii 鈍., a potem us逝giwa w kuchni. Wieczorem poczu si 幢e, pojawi豉 si gor帷zka. Zawiadomi prze這穎nych, jak nakazywa豉 konstytucja i po這篡 si do 堯磬a. Po raz kolejny przy tym o鈍iadczy, 瞠 za kilka dni umrze. Przez pierwsze trzy dni choroba nie wygl康a豉 na powa積. Dopiero 14 sierpnia temperatura podnios豉 si, Stanis豉wa opu軼i造 si造, pojawi造 si md這軼i, na czo這 wyst徙i zimny pot po陰czony z dreszczami, puls bi bardzo nieregularnie, na ustach pojawi豉 si krew. Stanis豉w poprosi, 瞠by po這穎no go na pod這dze. Rektor nowicjatu pocz徠kowo sprzeciwi si, ale w ko鎍u wyrazi zgod: po這穎no Stanis豉wa na prze軼ieradle na pod這dze i w takiej pozycji przygotowywa si na 鄉ier. Przede wszystkim poprosi o spowied, po czym przyj掖 Komuni 鈍. i poprosi o Ostatnie Namaszczenie, kt鏎ego udzieli mu mistrz nowicjatu, o. Fatio. Do ostatniej chwili Stanis豉w z pe軟 鈍iadomo軼i przygotowywa si na 鄉ier. W ostatnich godzinach prosi jeszcze do 堯磬a koleg闚. Gdy mu oznajmiono, 瞠 jest noc i koledzy ju 酥i, prosi obecnych prze這穎nych, 瞠by ich w jego imieniu pozdrowili i przeprosili, je郵i wsp馧篡j帷 z nimi da im mo瞠 z造 przyk豉d. Potem dzi瘯owa Bogu za wiar i powo豉nie zakonne, prosi o odpuszczenie grzech闚 i przyj璚ie ducha.
     Tak modli si trzymaj帷 krucyfiks w r瘯u. Obok kl璚zeli ojciec Fatio i Stanis豉w Warszewicki. G這s jego stopniowo cich i wreszcie oko這 godziny trzeciej godziny nocy z 14 na 15 sierpnia zupe軟ie zamilk. „Oko這 trzeciej godziny nocy” w prze這瞠niu na dzisiejszy zegar oznacza najprawdopodobniej czas tu po p馧nocy, chocia – przyzna to trzeba – pomimo d逝gich dyskusji, nie mo積a tego terminu uzna za bezwzgl璠nie pewny. Dlatego te niekt鏎e 廝鏚豉 jako dat 鄉ierci Stanis豉wa podaj 14 sierpnia.
     Inaczej natomiast przedstawia si sprawa ustalenia przyczyny 鄉ierci. Ta – mimo r騜nych spekulacji – ju na zawsze pozostanie dla nas nieznana.
     Stanis豉w przebywa w nowicjacie nieca貫 10 miesi璚y. Przez ten czas ojciec czyni wszystko, 瞠by wydosta syna z zakonu. Poruszy wszystkie dost瘼ne mu spr篹yny. Do Stanis豉wa wys豉 list pe貫n wym闚ek i gr騧b, ale syn odpisa mu, 瞠 powinien raczej dzi瘯owa Bogu, 瞠 wybra go na swoj s逝瘺. Jeszcze w czasie obrz璠闚 pogrzebowych przyby do Rzymu Pawe z poleceniem ojca, 瞠by zmusi Stanis豉wa do powrotu do domu. Kiedy jednak Pawe ujrza, jak wielk czci otoczony jest jego m這dszy brat, dozna tak wielkiego wzruszenia, 瞠 by這 to pocz徠kiem jego nawr鏂enia. U trumny Stanis豉wa, przybranej wbrew zwyczajowi zakonnemu kwiatami, t逝mnie gromadzili si ojcowie i bracia jezuici oraz lud rzymski. Modlono si u jego trumny, ca這wano jego cia這 i stopy, zabierano cz御tki szat jako relikwie. Genera zakonu Franciszek Borgiasz o 鈍i徠obliwej 鄉ierci m這dego kleryka powiadomi wszystkie prowincje, a zw這ki nakaza wprawdzie pogrzeba we wsp鏊nym grobie, ale tak, aby mo積a by這 豉two je odr騜ni.

Marmurowa figura 鈍. Stanis豉wa, Pierre Le Gros
     Kiedy w dwa lata po 鄉ierci otwarto gr鏏 Stanis豉wa, znaleziono jego cia這 zachowane bez 瘸dnych oznak rozk豉du. W XVI wieku nie by豉 jeszcze uregulowana prawnie sprawa beatyfikacji, dlatego nie by這 uroczysto軼i. Cz瘰to wystarcza這, 瞠by papie nazwa kogo b這gos豉wionym. W przypadku Stanis豉wa, na skutek stara jezuit闚, papie Pawe V 14 sierpnia 1606r. zezwoli ustnie na cze嗆 publiczn Stanis豉wa. Poprzedniego jeszcze roku wyda te zgod na zawieszenie obrazu Stanis豉wa w ko軼iele 鈍. Andrzeja w Rzymie i na zawieszanie przy nim lamp i wot闚. W roku 1670 papie Klemens X zezwoli jezuitom na odprawianie Mszy 鈍. i na odmawianie godzin kanonicznych ku czci Stanis豉wa, a cztery lata p騧niej og這si Stanis豉wa Kostk jednym z g堯wnych patron闚 Korony Polskiej i Wielkiego Ksi瘰twa Litwy.
     Ju po zezwoleniu ustnym Paw豉 V na oddawanie publicznej czci Stanis豉wowi jezuici zacz瘭i czyni starania o kanonizacj. Jednak w 1634r. uleg造 zmianie przepisy dotycz帷e tych spraw i w zwi您ku z tym sprawa si odwlek豉. W 1714 roku papie Klemens XI wyda dekret kanonizacyjny, a samego aktu kanonizacji dokona jego nast瘼ca, papie Benedykt XIII 31 grudnia 1726r. 安. Stanis豉w Kostka by pierwszym jezuit, kt鏎y dost徙i chwa造 o速arzy.
     Cia這 鈍i皻ego do dzi spoczywa w o速arzu ko軼io豉 鈍. Andrzeja w Rzymie (S. Andrea al Quirinale). Relikwia g這wy znajduje si w nowicjacie jezuickim w Gorheim w Austrii. Cz御tk relikwii sprowadzono te w 1926r. do Rostkowa.
     W celi klasztornej, w kt鏎ej zmar Stanis豉w umieszczono wykut przez Pierre'a Le Grosa w kararyjskim marmurze figur le膨cego 鈍i皻ego. Mimo 瞠 od tamtej chwili up造n窸o ponad 400 lat, jezuici nadal ozdabiaj 鈍ie篡mi kwiatami pok鎩 i figur Stanis豉wa oraz jego prywatn kaplic.
     安. Stanis豉w Kostka zosta patronem diecezji 堯dzkiej i p這ckiej, Warszawy, Poznania, Lublina, Lwowa i Gniezna, patronem Polski, a tak瞠 patronem m這dzie篡, m這dzie篡 studiuj帷ej, nowicjuszy jezuickich, umieraj帷ych; wzywany jest w przypadku z豉ma ko鎍zyn, chor鏏 oczu i gor帷zki oraz w przypadku powa積ej choroby.
     Pami徠k 鈍i皻ego obchodzono 13 listopada, ale w 1974r. przeniesiono j na 18 wrze郾ia, by na progu roku szkolnego uprosi b這gos豉wie雟two dla dzieci i m這dzie篡.
     W Ikonografii 鈍i皻y przedstawiany jest zwykle w stroju jezuity w這skiego, a wi璚 w p豉szczu ze stoj帷ym ko軟ierzem. Jego atrybuty to lilia symbolizuj帷a czysto嗆, krucyfiks, r騜aniec i wizerunek Matki Bo瞠j. R闚nie cz瘰to 鈍i皻y przedstawiany jest podczas wizji, kiedy Matka Bo瘸 wr璚za mu dzieci徠ko Jezus, w wizji, w kt鏎ej 鈍. Barbara przynosi mu Komuni 鈍. lub te kiedy anio przyni鏀 mu Komuni podczas ucieczki z Wiednia.
     S這wia雟kie imi Stanis豉w mia這 oznacza „stanie si s豉wny”

agathe - 2009-01-26 12:22:41

鈍. Teresa Benedykta od Krzy瘸 (Edyta Stein)

"Ja, Edyta Stein, c鏎ka zmar貫go kupca Zygfryda Stein i jego 穎ny Augusty, z domu Courant, urodzi豉m si 12 pa寮ziernika 1891 roku we Wroc豉wiu. Posiadam obywatelstwo pa雟twa polskiego, jestem 砰d闚k" - tak pisa豉 o swych korzeniach jedna z najwybitniejszych chrze軼ijanek XX wieku.

Wychowywana w ortodoksyjnym judaizmie, po egzaminie dojrza這軼i porzuci豉 wiar ojc闚, 鈍iadomie wybieraj帷 ateizm. Studiowa豉 we Wroc豉wiu psychologi, histori i germanistyk, a w 1913r. - zafascynowana fenomenologi Husserla - uda豉 si do Getyngi, aby napisa doktorat z filozofii. Podczas I wojny 鈍iatowej ochotniczo piel璕nowa豉 zaka幡ie chorych w lazarecie wojskowym na Morawach. Kiedy w 1916 r. Husserla powo豉no na uniwersytet we Fryburgu Bryzgowijskim, pod捫y豉 za nim, aby obroni prac doktorsk; przez nast瘼ne lata by豉 jego asystentk. U szczytu kariery naukowej prze篡豉 prze這m duchowy i w 1922 r. przyj窸a chrzest. Przez kolejne dziewi耩 lat naucza豉 w dominika雟kim seminarium nauczycielskim oraz liceum w Spirze, a tak瞠 pracowa豉 nad kolejnymi publikacjami oraz przek豉dami filozoficznymi. W latach 1931/32 wyk豉da豉 w Instytucie Pedagogicznym w Monastyrze.

Rok p騧niej wst徙i豉 do Karmelu w Kolonii, gdzie przyj窸a imi Teresy Benedykty od Krzy瘸. W zakonie kontynuowa豉 prac nad dzie豉mi filozoficznymi oraz prowadzi豉 studium po鈍i璚one 鈍. Janowi od Krzy瘸. W 1938 r. z這篡豉 profesj wieczyst, ale wkr鏒ce hitlerowskie prze郵adowania 砰d闚 zmusi造 j do ucieczki z Niemiec do Karmelu w holenderskim Echt. Aresztowana 2 sierpnia 1942 r. i przewieziona do Auschwitz, zosta豉 zamordowana - razem z rodzon siostr, R騜 - w komorze gazowej. Beatyfikowano j w 1987, a kanonizowano w 1998 roku. W鈔鏚 jej rzeczy osobistych, kt鏎e pozostawi豉 w klasztornej celi, odnaleziono m. in. akt ofiarowania 篡cia za nawr鏂enie 砰d闚.

Beatyfikowana (1 maja 1987), kanonizowana (11 pa寮ziernika 1998) i og這szona patronk Europy (1 pa寮ziernika 1999) przez papie瘸 Jana Paw豉 II. W Lubli鎍u, kt鏎y by jej ukochanym miastem, znajduje si Muzeum 鈍. Edyty Stein oraz ko軼i馧 pod jej wezwaniem. Wspomnienie liturgiczne Edyty Stein – 安i皻o 鈍. Teresy Benedykty od Krzy瘸, Dziewicy i M璚zennicy, Patronki Europy – jest obchodzone w Ko軼iele katolickim 9 sierpnia.

czarna magia zakl璚ia kl徠wy top eleven od pocz徠ku www.derroaeg.pun.pl naruto medrzec 6 sciezek gangi uliczne